غزل شمارهٔ ۳۳۴

برداشت: نمی‌توان بی‌مغزی و ناآگاهی را مانع سفر دریا قرار داد، مانند اینکه سفیدی لباس احرام، دید ما را بپوشاند.

برداشت: چنانکه از نگاه او کلمات و صحبت‌ها همچون جوی آب سرازیر می‌شود، جای شگفتی است که آن چشم پرگو و صحبت‌کردن، چگونه می‌تواند خواب مهر خاموشی را ببیند.

برداشت: دیگر یک روح سرکش نگاهی به من می‌اندازد و با نگاهش، تمام زندگی‌ام را در خونی که درونم جاری است می‌بیند، به‌طوری که هر بار که او را می‌نگرم، حس می‌کنم عمر جاودانه‌ای را در تماشای او سپری کرده‌ام.

برداشت: لباسی که مخصوص پرهیزکاران است، مانند بادبان کشتی می‌شود و وقتی که او شراب صافی را در جام می‌ریزد، زیبایی و رنگ آن به سان میگون (رنگین و زیبا) می‌گردد.

برداشت: دیدن پیراهنی که در آن تصویر زلیخا است، برای بعضی از افرادی که آن را می‌بینند، احساس شرم و خجالت به همراه دارد. زلیخا به خاطر زیبایی و جذابیتش، توجه ها را به خود جلب می‌کند و این موضوع موجب خجلت دیگران می‌شود.

برداشت: من تمام وجودم عشق است، اما کسی را پیدا نمی‌کنم که بر فرهاد و مجنون غم و اندوه بیفزاید و به خاطرشان کوه و بیابان را به تنگی بیفریند.

برداشت: به حال افرادی که در شرایط ساده و بی‌ادعا به سر می‌برند، بی‌توجه نباش. در هر شکلی از دریا، امیدوارانه می‌توان به ساحل رسید.

برداشت: وقتی زبان به دعوا و جدل مشغول می‌شود، دیگر سکوت و خاموشی نمی‌تواند معنای واقعی خود را به نمایش بگذارد؛ مثل اینکه سکوت مریم، مادر مسیح، به سخن درمی‌آید.

برداشت: اگرچه در نگاه‌ها مانند یک آتش بی‌وزن و بی‌اهمیت به نظر می‌رسم، اما در باطن، درد و بی‌تابی من می‌تواند حتی سنگ سختی مانند خارا را نیز بشکافد.

برداشت: در دل عاشق، برای درمان دردها، چیزی بهتر از احساسات خود نمی‌یابد. همان‌طور که کافور می‌تواند در تسکین زخم‌ها یاری دهد، احساسات عاشقانه نیز می‌تواند آرامش‌بخش باشد.

برداشت: این جمله به این معنی است که وقتی یوسف به درون چاه افتاد، صدای خاصی بلند می‌شود که نشان‌دهنده این است که در سرزمین زادگاهش، که پر از چاه است، کسی متوجه موقعیت واقعی او نمی‌شود و نمی‌تواند به درستی درک کند که چه بلایی بر او رفته است. در واقع، این جمله به وضعیتی اشاره دارد که در آن فردی در سختی و مصیبتی قرار دارد و دیگران از او غافل هستند یا نمی‌توانند وضعیت او را درک کنند.

برداشت: کسی که در دنیای وجود خود به دنبال اتحاد و پیوستگی است، مانند گردابی می‌ماند که در آن، تمام موج‌های دریا را به عنوان نشانه‌ای از وحدت خود می‌بیند و آن‌ها را در دام درک خود می‌گیرد.

برداشت: غرور من اجازه نمی‌دهد که به هر موجودی که به راحتی به دام می‌افتد، نزدیک شوم. من به خاطر این غرور، بارها پرنده‌ای نادر را که شبیه عنقا است، به دام کشیده‌ام.