غزل شمارهٔ ۳۳۳

برداشت: هر نفسی که می‌کشی، چه خبری با خود می‌آوری درباره آن چشم زیبای شهلا؟ نیاز و خواسته‌ای وجود ندارد که ما را به دور خودمان بگرداند.

برداشت: انسان باید در کمترین زمان ممکن به مهارت و توانایی برسد و با تسلط بر کارهای سخت، می‌تواند موفقیت‌های بزرگی به دست آورد. برای رسیدن به این هدف، شخص باید از روش‌های مؤثر و خلاقانه استفاده کند و به مرور زمان به مقامات و موقعیت‌های بالاتری دست یابد.

برداشت: از دشت‌نشینان دربارهٔ سال و ماه نپرس، زیرا سیل بی‌احتیاط، شمار دانه‌های شن صحرا را نمی‌داند.

برداشت: دل عاشق از گردش در باغ، بیشتر آزرده می‌شود؛ چرا که هر شاخه گلی برای مرغی دامی است که پای او را به دام می‌اندازد.

برداشت: ارزش یک چین ابرو به اندازه‌ای نیست که صد دامن پر از طلا را بشود با آن مقایسه کرد. فقط کسی که در عمق دریا غواصی کرده و زحمت کشیده، می‌تواند زیبایی‌های پنهان آن را ببیند، حتی اگر روی آن تلخی باشد.

برداشت: از عشق بیستون، آینه را به سنگ کوبیدند و شیرین، کار زیبایی کرد که کارفرما را بر آتش نشاند.

برداشت: من نه آنقدر قوی هستم که بتوانم به راحتی از کارم بگذرم. آتش تیشه‌ام همواره در حال شعله‌ور کردن کارفرما است.

برداشت: معشوقه با دامن خود فاصله گرفت، زیرا از رسوا شدن می‌ترسید. همین نگرانی کافی است تا دامن زلیخا در روز قیامت را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: وقتی کنار صفحه دنیای شگفت‌انگیز شیرینی را به تصویر می‌کشد، زبان بازی و نازک‌خیالی به حدی می‌رسد که به زیبایی و لطافت طوطی می‌آید.