غزل شمارهٔ ۳۱۹

برداشت: دل من در میان افکار و خیالاتی است که به خاطر زیبایی‌های نوشته‌هایش دچار شوق و شور شدیدی شده است. هر بار که به آن نگاه می‌کنم، حس می‌کنم در هر گره از مویش یک دنیای جداگانه از احساسی خاص وجود دارد.

برداشت: غبار استخوانم به مانند سرمه‌ای برای چشم غزالان تبدیل شده است، و من همچنان که در دنیای عشق و آرزو هستم، به هیچ چیز دیگر توجه نمی‌کنم و از سنگ ملامت بی‌تفاوت هستم.

برداشت: هیچ‌کس جز من که دیوانه‌ام، به خاطر زخم‌های زبان عاشقانه‌ام، با اشتیاق زیر سایه بید سلامت نمی‌آید.

برداشت: شخصی به خاطر زیبایی و راه‌رفتن دل‌فریب او، دیوانه شده است. حالا این دیوانگی او چه ربطی دارد به کاهش و کم شدن حس و حالش، در حالی که آب روان همیشه در حال حرکت و زندگی است؟

برداشت: در مسافرت، غزالان را دیدم که با محبت به مجنون نزدیک شده بودند. این دیدار به من احساس کرد که ترس و وحشت از طبیعت وحشی آن‌ها به تدریج کنار می‌رود.

برداشت: اگر باید به دشمنان بدون دریافت چیزی کالای خود را بدهی، از این کار پرهیز کن. تا زمانی که امکان دارد، با دوستان خود تجارت کن.

برداشت: برای عشق ورزی با افرادی که احساسی لطیف و شکننده دارند، نیاز به دلی محکم و استوار است. زیرا این افراد به راحتی تحت تأثیر قرار می‌گیرند و احساساتشان نرم و آسیب‌پذیر است. در این میان، فردی که دیوانه‌وار به این عشق نزدیک می‌شود، مانند کودکان، دچار وسوسه‌ها و هوس‌های آنی می‌شود.

برداشت: اگرچه به خاطر تشنگی، ظواهرش به خاکستر می‌ماند، اما در باطن، چشمه‌ای از حیات و شور و شوق پنهان دارد.

برداشت: بهار زندگی و خوشبختی در درون نخل بی‌برگ نهفته است، هر چند که از بیرون در فصل پاییز به نظر غمگین و افسرده می‌آید.

برداشت: اگر کسی تحت تأثیر عقل و درک خود، به دنیای بی‌فایده وابسته شود، هرگز نمی‌تواند به خیال و آرزوهای بی‌اساسش تکیه کند.

برداشت: به خاطر خواسته‌های سنگین‌دلان و دلسردی‌های آن‌ها، خود را تحت فشار قرار نده. این افراد به سادگی از چیزهای ناچیز و بی‌ارزش بهره‌برداری می‌کنند و برای خود سود می‌جویند.