غزل شمارهٔ ۳۰۸

برداشت: فلک به یک روش و آئین به هم پیوند می‌خورد، اما از دل‌شکستگی هیچ چیزی از گردش این آسیا نمی‌کاهد.

برداشت: از دل شکسته، دندان تیزتری پیدا می‌شود. من از سختی دندان این آسیاب حیرانم.

برداشت: حرص و ولع بزرگ‌ترها به خاطر ریزش دندان‌هایشان زیاد شده است. هرچقدر که نان و غله بیشتری بخواهند، زمانی که این آسیاب از کار بیفتد، چه بر سرشان خواهد آمد؟

برداشت: نه فقط از تیغ ماه نو خون می‌چکد، بلکه هر پره‌ای در این آسیاب نشانه‌ای از خونریزی و درد دارد.

برداشت: در زمان قدرت و حکومت، توقع نداشته باش که به افرادی که در رده‌های بالاتر هستند، رحم کنند؛ چرا که در چنین موقعیت‌هایی، قدرت بر ضعیفان غالب می‌شود.

برداشت: بدون تلاش و کوشش، روزی به دست نمی‌آید و انسان باید از تنبلی و سستی دوری کند تا بتواند به موفقیت دست یابد.

برداشت: از هیاهو و شوری که ایجاد می‌شود، خواب سنگین و آرامش ما به هم می‌خورد؛ این چرخش و تغییرات زندگی باعث شده که آرامش ما تحت تأثیر قرار بگیرد.

برداشت: چرخ آسیا باعث می‌شود که مغزها خالی و بی‌ثمر شوند تا روزی که آوازه‌ی این آسیا بیشتر از دانه‌های ریز بیفتد.

برداشت: هرچقدر هم که فشار و زحمت بر یک چیز سنگین باشد، باز هم در برابر قدرت طبیعت و دشواری‌های بزرگ ممکن است تسلیم شود و در نهایت آرامش پیدا کند.

برداشت: او به خاطر دل‌بستگی‌اش غبار را بلند می‌کند و با دانه‌ای، کار سنگین آسیابی را انجام می‌دهد.

برداشت: لقمه‌های سالم و خوب، دندان را محکم می‌کند و نور زندگی از دانه‌های خورشید، به رنگ طلا می‌آید.

برداشت: دنیا همچنان به کام انسان‌های پست و بی‌ارزش می‌چرخد، اما اگر در گذشته نوبت به این افراد می‌رسید، حالا شاید وضعیت متفاوتی بود.

برداشت: در مواجهه با درد و رنجی که از تحمل انسان فراتر است، صبر نیز ناتوان می‌شود و آدمی را دچار بی‌نظمی و سردرگمی می‌کند، مانند آبی که در آسیاب به شدت می‌چرخد و تمام رشته‌ها را از هم می‌گسلد.

برداشت: تلاش برای تامین روزی دیگران باعث روشنی قلب انسان می‌شود. در حالی که دل‌های شب، بدون چراغ، در کنار آسیاب کم نور و تاریک هستند.

برداشت: سفیدی و روشنی از سختی‌های زندگی به وجود می‌آید، مثل صبحی که از گندم می‌روید و به همراه خود درد و زحمت را نیز به ارمغان می‌آورد.

برداشت: اگرچه هیچ رنگی از رنگ سیاه موهای ما برتر نیست، اما چرخش این آسیاب ما را به سفیدی کشانده است.

برداشت: دوستی و دشمنی، مثل چرخ‌های دنیاست که تأثیرگذارند. بنابراین، هر چیزی که از زندگی به دست می‌آوری، در این آسیاب زمان به طور پیوسته می‌چرخد و به تو برمی‌گردد.

برداشت: اگر کسی در خواب غفلت باشد و صدای آب را نشنیده بگیرد، سرانجام آن صدا او را از خواب عمیق و کسل‌کننده‌اش بیدار می‌کند.

برداشت: ایمان من تازه شد، وقتی دیدم که خداوند می‌تواند بدون آب، زمین‌های وسیع و چندین آسیاب را سیراب کند.

برداشت: در فکر منطقی و معقول، اختیار و تسلطی بر باده وجود ندارد. این باده می‌تواند دانه‌ای را به رنگ سفید تبدیل کند، همان‌طور که آب رنگین در آسیاب به وجود می‌آورد.

برداشت: تنگ‌چشمی و نادیده‌گرفتن نعمت‌ها، سبب می‌شود که روزی و رزق به سختی به انسان برسد. وقتی روزی کم باشد، انسان باید با سختی و تحمل، خود را به آرامش برساند و به امید روزهای بهتر زندگی کند.

برداشت: از ذهن قهرمانان و کوه‌نوردان در افسانه‌های ایرانی و داستان‌های بیستون چیزی نمی‌زاید، حتی اگر سرنوشت دنیا به‌طور کامل بر سر شیرینی زندگی انسان‌ها بچرخد.

برداشت: اگر دنیا همچون صبحگاهی روشن و بخشنده شود، تنها نشانی از تیرگی باقی نخواهد ماند و روزی من از این چرخ گردان خواهد بود.

برداشت: در آسمان هیچ خیانتی وجود ندارد؛ هر چیزی که به دست آمده، به مرور زمان بازگردانده می‌شود و این مانند آسیا است که دانه‌ها را می‌کوبد و آن‌ها را دوباره به ما می‌دهد.

برداشت: کسانی که غیرت دارند، نباید منتظر کمک از دیگران باشند. اگر دندان کسی به خود بیفتد، از این دستگاه آسیاب هیچ نتیجه‌ای نخواهد گرفت.

برداشت: نعلش از خورشید سوخته و در آتش است و روز و شب تشنه‌ی خون است، زیرا این آسیا مدام در حال چرخش است.