غزل شمارهٔ ۳۰۷

برداشت: دیوانه‌ها به مرگ اهمیتی نمی‌دهند و نسبت به آن بی‌اعتنا هستند، بلکه برعکس، گوش به صدای زندگی و تغییرات طبیعی اطرافشان دارند و به ویرانی‌ها توجه می‌کنند.

برداشت: موج دریا از شدت هیجان ناتوان شده و آرام گرفته است، اما این دیوانه‌ها همچنان به نوشیدن ادامه می‌دهند و نمی‌توانند از زنجیره عشق و اشتیاق خود رها شوند.

برداشت: نعمت‌های دنیوی به خاطر شایستگی و استعداد انسان‌ها نیست، بلکه در این دنیا بیشتر افرادی که دارای ثروت و گنج هستند، در واقع به ویرانی‌ها و مشکلات دچارند.

برداشت: هر کسی که در برابر سختی‌ها و مشکلات زندگی با صبوری برخورد کند، در واقع از چشیدن شیرینی زندگی بهره‌مند می‌شود.

برداشت: تا زمانی که روزگاری آب بر دست سبو نریزد، تو می‌توانی همچون جام می به میخانه‌ها نگاه کنی و در آنجا محرم باشی.

برداشت: چشم مورچه به بیابان است، زیرا زیبایی عشق در دل هر ذره ای وجود دارد و در همه خانه‌ها مهر و محبت واحد وجود دارد.

برداشت: نمی‌خواهم بچه‌ها از شادی‌ و لذت دوران کودکی‌شان با مشکلات و سختی‌ها آشنا شوند، به همین خاطر آنها را از مکتب‌خانه‌ها آزاد می‌کنم.

برداشت: اگر به دیدن شهیدان می‌روید، زمان آن است که زمین را از جا بلند کنید و حرکت این دانه‌ها را آغاز کنید.

برداشت: عاشق و معشوق از هم جدا نیستند و نمی‌توان شمعی را از خاکستر پروانه‌ها ساخت.

برداشت: هر چقدر هم که آشنایان درباره من خوب صحبت کنند، مهم نیست! من به تعریف و تمجید کسانی که برایم آشنا نیستند، ارزشی نمی‌گذارم.

برداشت: زلف و موهای دلربا هیچ ربطی به زیبایی خال ندارند، ولی این دانه‌ها توانسته‌اند دام را به خوبی جذب کنند.

برداشت: در این دنیا، جایی برای خوشحالی و آرامش وجود ندارد، به همین خاطر، کودکان با افراد دیوانه وارد نزاع و مشاجره می‌شوند.