غزل شمارهٔ ۳۰۵

برداشت: افرادی که در عشق و خیال زلف او هستند، رو به پختگی می‌روند، و این مسیر باریک برای حرکت کردن، به هر رهرویی شکل و شمایلی می‌دهد.

برداشت: من به دنبال این غزال زیبایی هستم و در زمان عبورش، چشمانم مملو از حسرت می‌شود که چرا نمی‌توانم او را شکار کنم و در دام بیندازم.

برداشت: اگر پیام‌رسان به دلخواه خودش از حرف بزند، پیامش را به شیرینی بوسه‌ای دل‌انگیز منتقل می‌کند.

برداشت: چشم تو که باز شود و از خواب عمیق بیدار شود، تمام شکر و شیرینی خواب برایم تلخ و گس می‌شود.

برداشت: چشم خود را مانند دستاری بیفکن و بگذار در اثر غم و اندوه بگرید؛ چرا که کسی که چشمانش مانند کعبه سیاه شده است، در حال آماده شدن برای زیارت است و همچون محرم‌هایی که لباس احرام به تن دارند، در انتظار دیدار و ملاقات است.

برداشت: زمانی که گره مو را باز کنی، شب‌ها به صبح تبدیل می‌شوند و وقتی پرده از روی چهره برداری، صبح‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرند و به شب تبدیل می‌شوند.

برداشت: وقتی که قامت زیبای تو در بوستان مستانه عبور کرد، گلوی قمری‌ها به شکل حلقه‌ای از جام‌ها در آمد.

برداشت: کار کسانی که برای دیگران کار می‌کنند، در راستای خدمت به امید پاداش است، اما افراد مخلص چشم‌انتظار پاداش و نعمت‌ها نیستند.