غزل شمارهٔ ۳۰۴

برداشت: زمانی که چشم‌های بازی او به دور می‌چرخند، جام‌ها مانند آهوهای وحشی در بیابان آرام می‌شوند.

برداشت: در دوری از محبت آن معشوق، زلف او مانند دینی سنگین بر دل عاشق صاحب دل نشسته است. این عشق گاهی مانند خازن و فریبنده‌ای است که نمی‌توان از دل براند و نگاه به او شوق را در پی دارد.

برداشت: از آرزوهایم که همانند آتش سوزان هستند، پژمرده شدم، هرچند که خورشید روشن نمی‌تواند خامی‌هایم را تغییر دهد.

برداشت: هر پرسشی که وجود داشته، جوابی برای آن آماده بود، اما سکوت و صبر تو باعث شد که این پرسش‌ها بی‌پاسخ بمانند.

برداشت: پسته‌ها به خاطر زیبایی و جذابیت تو دچار آشفتگی شدند و تلخی وجودت باعث شد که خواب به چشمانم نرود و آرامش من را بر هم بزند.

برداشت: در گذشته، قدرت و استحکام ابرام می‌توانست سنگ را خالص و محکم کند، اما حالا با وجود سختی دل تو، هیچ تأثیری بر قلب تو ندارد.

برداشت: اگر بخواهیم به زبان ساده این بیت را بیان کنیم، می‌توانیم بگوییم: نام‌های ارزشمند و مهم بر روی دیوارها به‌گونه‌ای حک شده‌اند که مانند نگین‌ها درخشان هستند و به وطن زینت می‌بخشند.

برداشت: باور نکن که افراد بی‌فکر و بی‌پایه می‌توانند در مقام و اعتبار خود پایدار بمانند، چون کوزه‌های خالی به سرعت از لبه بام سقوط می‌کنند.

برداشت: از دو سو تلاش برای کنار هم آوردن خودم دشوار بود؛ بنابراین، اندیشه‌ام از اندوهی که به پایان‌ها مربوط می‌شد، شکل گرفت.

برداشت: سینه‌ام از عشق و جنون روشن و نورانی شده است، مانند گلی که در دل تاریکی یک خانه را روشن می‌کند.