غزل شمارهٔ ۳۰۲

برداشت: ای تو که در دل هر ذره از جهان، اسرار نهفته‌ای و در میان عشق، سکوتی وجود دارد که آواها را به هم گره می‌زند.

برداشت: در تلاش برای یافتن تو، سرنوشت و پایان‌ها و آغازها به هم گره خورده‌اند.

برداشت: در زمین که نشانه عظمت توست، پرندگان آسمانی با افسوس و اندوه پروازهایشان را قطع می‌کنند.

برداشت: دل بیدار و آگاه در دنیای پیچیده و گسترده افلاک وجود ندارد؛ به نظر می‌رسد تنها یک پرده خواب و پنهان است که بر روی این سازها کشیده شده است.

برداشت: در دل معدن، جواهری وجود دارد و در چشمان دریا، اثری از رطوبت نیست. قلم صائب همان رازهایی را در خود دارد که در پرده پنهان است.