غزل شمارهٔ ۳۰۰

برداشت: چشمانت همچون گلستانی است که خارهای آن به خاطر محبت و عشق تو در بازارها پراکنده شده‌اند.

برداشت: هر صبح، نور آفتاب رحمت تو به رنگی زیبا بر دیوارها می‌تابد.

برداشت: افراد متقی هر صبحگاه در دریاچه‌ای پر از خون غرق می‌شوند، درست مانند اینکه صبحگاهی از شرّ نگاه معصومانه تو در امان نیستند.

برداشت: در اینجا، کمترین فعالیت در این بازی، باختن است. همانند اینکه سر انسان در دستان بچه‌ها است و در این میدان، چنان است که افراد مانند مهره‌های چوگان با یکدیگر در تعامل هستند.

برداشت: چشم پرکار تو از افرادی که در سلامتی هستند، نغمه‌ای از اعترافات را از پشت پرده‌ی انکارها بیرون می‌آورد.

برداشت: تا وقتی که راز تو مشخص نشود، ستاره‌ها برِ سر مسمارها تأثیر ندارند و کار چرخ دهر به آرامی ادامه دارد.

برداشت: چهار بازار عناصر پر از تکرار شده‌اند. زمان آن فرارسیده است که این بازارها را جمع‌آوری کنند و برچینند.

برداشت: افرادی که humble و خاکی هستند، از وضعیت و وقایع دنیا غافل نمی‌باشند. آنها در محیط خود، به مانند آینه‌هایی هستند که واقعیت‌ها و حقایق را نشان می‌دهند و این دیوارها به نوعی نمایانگر این واقعیت‌ها هستند.

برداشت: ما از ابتدا درگیر مباحث و جدل‌های عشق نبودیم، بلکه همچون جویی از آب، با مهر و محبت صحبت کرده‌ایم و به آرامی پیش می‌رویم.

برداشت: اگر چنین عشق واقعی به تو روشنایی ببخشد، افکار تو به خوبی بر سخنانت نقطه گذاری می‌کند.