غزل شمارهٔ ۲۹۵

برداشت: چشم‌های ما از لاغری مجنون قابل دیدن نیست، زیرا که لیلی در دل ما گم شده و در دشت پر از گیاه و بیابان سرگردان است.

برداشت: در دل غمگین ما، خوشحالی پنهانی وجود دارد، مانند شرابی که در خم خالی می‌جوشد و افلاطون را به یاد می‌آورد.

برداشت: هرچند که باده باید در جام ما باشد، اما حالتی مثل خون دارد که به رنگ لاله است و این وضعیت، برای همه گان دردآور است، زیرا کاسه ما پر از خون است.

برداشت: در یک بیابان وسیع و آزاد که مجنون ما در آن در حال بازی و جولان است، شیر با قدرت خود بر زمین می‌زند و عقاب پرهای خود را رها می‌کند.

برداشت: ابر نمی‌تواند از باریدن خودداری کند، همان‌طور که دل ما از اندوه و درد پر نخواهد شد.

برداشت: صبح نمی‌تواند شفق را در آغوش خود پنهان کند و گل، از سفیدی گردن او، خون ما را نشان می‌دهد.

برداشت: با لحنی ملایم و محبت‌آمیز، شور و شوق ما افزایش می‌یابد و زیبایی او از محبت روزافزون ما به خود می‌بالد.

برداشت: خون ما تاثیر بیشتری دارد از نگاه بی‌رحم تو. ای دل سنگی، بر خود رحم کن و ما را بیشتر در درد و رنج نزار.

برداشت: جوانی زیبا و دلربا، با نشاط و طراوت، چنان در دل‌ها اثر گذاشته که دیگران را به خود جلب کرده و از آن‌ها می‌کشد. او همچون گلی میان دیگر گل‌ها درخشیده و زیبایی‌اش توجه همه را به خود جلب کرده است.

برداشت: سبزهای چمن به خاطر حسادت نسبت به گل‌های گلی که در باغ به شکوفایی می‌رسند، دچار زخم و دلخوری می‌شوند و این درد را تا جایی تحمل می‌کنند که گویی خون خود را می‌خورند.

برداشت: صائب از دل پر درد و اندوهش می‌گوید که می‌تواند تیرهایش را به سنگ نرم تبدیل کند، هرچند که جادوی او بر روی سنگ‌های سخت تأثیر دارد.