غزل شمارهٔ ۲۹۲

برداشت: نگاه گریان ما در حالتی است که نمی‌تواند در میان اشک و مژگان ما جایی پیدا کند، در حالی که خنده‌های دیگران به شمع شباهت دارد.

برداشت: ما با صحبت‌های خود میهمان را سیر می‌کنیم، اما از دل هیچ‌چیز جز حسرت باقی نمانده و در سفره‌ ما فقط یک لقمه وجود ندارد.

برداشت: خون ما بر روی زمین اثر می‌گذارد و خاک را تحت تاثیر قرار می‌دهد. وقتی طوفان ما پنهان می‌شود، چه بر سر این اثر می‌آید؟

برداشت: خون غیرت در دل جای رحمت پیدا نمی‌کند، تا زمانی که داغ‌هایی که بر دل ماست، باعث نشود که لاله‌زارها به خاطر این دردها پر از گل‌های قرمز شوند.

برداشت: در نگاه ما، زیبایی‌ها و هنرها ممکن است کوچک و بی‌ارزش به نظر برسند، در حالی که چیزهای بی‌ارزش و عیب‌ها بزرگ و مهم جلوه می‌کنند.

برداشت: در زندگی سرگرم شادی و خوشگذرانی نباش، زیرا پشت این لبخندها، درد و اندوهی نهفته است که مانند برق ناگهانی ظاهر می‌شود.

برداشت: چرا باید در افکار و اندیشه‌های خود به دنبال نظم و ترتیب باشیم؟ در نهایت، کسی که همه چیز را در دست دارد، خودش به ساماندهی ما خواهد پرداخت.

برداشت: این پاسخ به شعر صائب است که ملا در پی آن گفته، اشک ما همچون باران است و نشانه‌ای از عشق و احساس ما به آفتاب حقیقت و زیبایی‌است.