غزل شمارهٔ ۲۹۱

برداشت: جلای خوشی و محبت ما باعث شرمندگی او می‌شود، مانند این که در فصل پاییز، درختان با ریزش برگ‌هایشان، زیبا و پرشکوه به نظر می‌رسند.

برداشت: ما مانند گل، به راحتی خود را به چیده شدن می‌سپاریم و نمی‌گذاریم دشمن بدون نتیجه از میدان ما برود.

برداشت: ما با تلاش و کوشش خود به رنگ سرخ رویی و شجاعت دست یافته‌ایم، مثل اینکه دستان ما از دریا مرجانی خشک را بیرون می‌آورد.

برداشت: دل غمگین ما را باغ‌ها در پنهانی می‌پردازند و یوسف برای دیده‌بان ما در گوشه زندان، تلاش می‌کند.

برداشت: وجود پایدار و ابدی ما در میان عدم و عدمیت پنهان است و در عمق فقر، سرچشمه حیات ما قرار دارد.

برداشت: ما و صبح به یکدیگر وابسته‌ایم و هر دو از یک منبع به وجود آمده‌ایم. با حضور ما، جهان تازه و شاداب شده و چهره‌ای خندان به خود گرفته است.

برداشت: اگر دریا از آلودگی گناهان ما پاک شود، در آن صورت گوهر دل و زیبایی ما می‌تواند به شکل یک مروارید در صدف تبدیل شود.

برداشت: ما اگر عاشق زیبایی چهره او شویم، چشمان حیران ما در خواب، وابستگی و شوق دیدن او را خواهند دید.

برداشت: اگرچه قدرت و شجاعت در برابر چالش‌ها وجود دارد، اما در بحر بی‌پایان زندگی، انسان ممکن است گم شود و نتواند مسیر خود را پیدا کند.

برداشت: در باغ جان، از آه سرد ما، خون می‌چکد و جسم بی‌روح ما مانند سفالی بی‌طراوت شده است.

برداشت: جسم دنیوی نتوانسته روح ما را کامل و پخته کند، بلکه از این تنور سرد، خام‌تر شده و نیاز به رشد و بلوغ بیشتری دارد.