غزل شمارهٔ ۲۸۷

برداشت: ما در برابر سختی‌ها و مشکلات ثابت‌قدم هستیم و با وجود طغیانی که ممکن است پیش بیاید، همچنان قوی و استوار باقی خواهیم ماند.

برداشت: پرده نادانی نمی‌تواند بینش انسان را پنهان کند، هرچند که ما با چشمان بسته دیده نمی‌شویم، اما در حقیقت بیناییم.

برداشت: موضوع ما کسب دانش و تجربه از حوادث زندگی است، اگرچه ما به ظاهر مانند کودکان در حال تماشا و سرگرمی هستیم.

برداشت: ما مانند گلی هستیم که شبنم بر روی آن نشسته و این زیبایی ما به خاطر نگاه کسانی است که به ما می‌نگرند، چون در زیر پای ما از آتش عشق خبر داریم.

برداشت: وحشت و ترس ما از بودن در کنار دوستان کم نمی‌شود؛ زیرا با وجود اینکه به هم نزدیک هستیم و مرتبط، در عمق وجود خود همچنان احساس تنهایی می‌کنیم.

برداشت: ما در خواب غفلت خود هستیم و به بیداری امیدی نداریم، زیرا مانند کسانی هستیم که در دل بیابان سرگردان و خواب‌آلودند.

برداشت: ما در زندگی خود حساب و کتابی کرده‌ایم و برای روز رستاخیز خود را آماده کرده‌ایم، بدون اینکه نگران دیوانگی‌ها و افکار فردا باشیم.

برداشت: دوستانی که به هم سازگاری دارند، مانند بهشتی هستند. هر کسی که دچار جنون و دیوانگی شود، در واقع در کنار ما مانند زنجیری است که به هم وصل شده‌ایم.

برداشت: سیل نمی‌تواند غباری که از جان و دل به عشق یار نشسته است را از بین ببرد، زیرا ما از دلفریبی آن مژگان که دل را می‌رباید، به خواب رفته‌ایم.

برداشت: محققانه نیست که به سادگی ما را نادیده بگیریم، زیرا همچون شمعی هستیم که به شدت تحت تاثیر زیبایی آن قد شگفت‌انگیز هستیم.