غزل شمارهٔ ۲۸۵

برداشت: هرچند که ما از نظر عقل و فکر در سطح بالایی هستیم و مانند لنگر فلسفه افلاطون می‌باشیم، اما وقتی که کار به کودکان و رفتار آن‌ها می‌رسد، به نظر می‌رسد که دیوانه و بی‌فکر شده‌ایم.

برداشت: ما مانند درخت سرو هستیم که به آزادی زندگی می‌کنیم و نیازی به وابستگی نداریم. هر کس که از کنار ما عبور کند، مانند آب، ما را راضی و سپاسگزار می‌کند.

برداشت: نارسایی و کمبود شراب، ما را از لذت‌بردن از زندگی باز می‌دارد. اگر هم در این دنیا مانند فیلسوفان بزرگ محصور باشیم، باز هم نمی‌توانیم به خواسته‌هایمان برسیم.

برداشت: دل ما را که تشنه است، تنها بوسه‌ای از آن لب‌های خوش‌رنگ می‌تواند خنک کند؛ حتی اگر بهشت و چشمه‌های بهشتی هم باشند، باز هم این عشق و محبت است که ما را سیراب می‌کند.

برداشت: ما قادر نیستیم از پرده عشق سرمان را بالا ببریم و به تماشای لیلی بنگریم، زیرا در غم و شیدایی مجنون هستیم.

برداشت: ما به خاطر ظلم و ستم زمانه، ذلت و ناکامی را تحمل می‌کنیم، ولی این وضعیت به خاطر غم و اندوه موجود در عالم نیست، بلکه به دلیل ناعادلانه بودن اوضاع است.

برداشت: در وجود حقیر و ناچیز ما به مقدار کم و سطحی نگاه نکنید، چون از عمق وجود ما همانند نقطه‌ای در مرکز دایره هستیم که از آن، دنیا و آسمان به حرکت درمی‌آید.

برداشت: اگر مانند صدف آبرو را به گوهری با ارزش تبدیل کنیم، در برابر طبیعت بی‌نیاز خودمان ضرر می‌زنیم.

برداشت: روح ما از جسم خاکی سرچشمه می‌گیرد و همیشه در رنج و عذاب است. در عمق وجودمان، مانند قارون، گرفتار خواهیم بود.

برداشت: هر که از ما روی برگرداند، مانند تیغی است که خطرناک نیست، چون دیدار او را از ما دریغ کرده است. ما از او قدردانی می‌کنیم.

برداشت: ما موجب طراوت و سرسبزی باغ‌ها در فصل پاییز هستیم و در دنیای آفرینش، به مانند درخت سرسبز و موزون هستیم.