غزل شمارهٔ ۲۷۷

برداشت: ما در برابر چشمان دیگران اشک می‌ریزیم و در دل زمین همیشه دانه می‌کاریم.

برداشت: ای آسمان، مراقب حال ما باش و بی‌خبر نمان. ما همچون سیل، در دل ویرانی‌ها، اشک‌های خود را بر زمین می‌ریزیم.

برداشت: وقتی که قطره‌ای به دریا وصل می‌شود، به ارزشی مثل گوهر دست پیدا می‌کند. ما هم به خاطر اعتبار و آبرویمان، در میخانه خود را به نمایش می‌گذاریم و از خود مایه می‌گذاریم.

برداشت: زندگی مانند حبابی است که روی جریان آب در حال حرکت است. ما با ذهنیت naïve و ساده‌انگارانه‌ خود، به جای اینکه به عمق زندگی و زیبایی‌های آن بپردازیم، تنها درگیر تصورات surface-level و بی‌اساس خود هستیم.

برداشت: عاشق و معشوق هرگز از یکدیگر جدا نیستند و ما مانند شمع که موم خود را به خاطر پروانه می ریزد، عشق و احساسات خود را فدای آن‌ها می‌کنیم.

برداشت: ما در برابر حوادث سخت و سنگین مثل سیلاب resilient نیستیم و به راحتی بار وجودی خود را از این جهان کنار می‌گذاریم.

برداشت: ایجاد خاطرات و احساسات شاداب و دل‌نشین، از هر دو جهان بهتر و خوشایندتر است. ما گنج و ثروت را در دل خرابه‌ها و جاهایی که از زندگی خالی شده بریزیم.

برداشت: تا زمانی که پرنده‌ای بلندمرتبه و خاص نصیب ما شود، برای جذب آن هر گونه تلاشی می‌کنیم و برای هر پرنده دیگری که وجود دارد، دانه فراهم می‌کنیم.

برداشت: قبل از آنکه مشاوره و نصیحت‌ به شادی ما طعم تلخی بدهد، ما زهر خود را بر خردمندان می‌ریزیم.

برداشت: یا در آن زلف‌های آشفته‌ات جا را برای خود باز می‌کنیم یا اینکه از دست شانه‌های تو بر زمین می‌افتیم.

برداشت: دیگران برای به تصویر کشیدن داستان‌ها از تخیلات خود استفاده می‌کنند و به نوعی واقعیت را با آن رنگ و لعاب می‌دهند. اما ما، برعکس، تلاش می‌کنیم که در بیداری و واقعیت، از افسانه‌ها بهره بگیریم و بر اساس آن‌ها زندگی کنیم.