غزل شمارهٔ ۲۷۰

برداشت: وقتی که از هیاهوی کاروان دور می‌شویم، چگونه می‌توانیم آرامش و زیبایی را فراموش کنیم؟ چرا که در سفرمان کسی عزیز و گرامی همچون ماه کنعان داریم.

برداشت: تا زمانی که خط او را در نظر داریم، ما بر این زمین افتخار می‌کنیم و به او احترام می‌گذاریم.

برداشت: هر روز افکار ما بالاتر و پیشرفته‌تر می‌شود، تا جایی که ما بتوانیم در برابر قد و جایگاه او، که در نظر داریم، احساس لوچ‌تری نکنیم.

برداشت: اگر ما گوشه چشمی به زیبایی‌های دور داشته باشیم، حتی خارهای دامن نیز در رنگ و سبکی شگفت‌آور به نظر خواهد رسید.

برداشت: اگر داغ‌ها و رازهایی که از محبت تو در دل داریم را فاش کنیم، جهانی پر از شور و شوق و زیبایی همانند لاله‌زار خواهد شد.

برداشت: ما را از سختی‌ها و مشکلات زندگی بی‌نیاز می‌کند، مانند قطره آبی که در دل‌مان داریم و ارزشش همچون گوهر است.

برداشت: ساقی که دستش نرم و لطیف است، بخشندگی‌اش به پرسش ما وابسته نیست، زیرا ما نیاز خود را همچون سبویی که زیر سر داریم، در اختیار داریم.

برداشت: تلاش و اراده ما باعث می‌شود که در بیکران‌های هستی پرواز کنیم و به آسمان‌ها نفوذ کنیم. ما قدرتی در زیر بال‌هایمان داریم که می‌تواند به این اهداف بزرگ دست یابد.

برداشت: اگر ما از دل بی‌تاب خود دست بکشیم، جهان آرام را با طوفان احساسات و هیجانات خود به هم می‌زنیم.

برداشت: بر لب‌های خاموش ما دست نزن، زیرا در زیر سپر ما شمشیرهایی نهفته است.

برداشت: موج دریا با اینکه ظاهراً ناپایدار و شکننده است، اما در فرآیند ایجاد حباب‌ها و باز کردن گره‌ها قدرتی دیگر دارد. ما نیز توانایی و قدرتی متفاوت داریم.

برداشت: ترک کردن لذت نوشیدن را آسان نمی‌توان تصور کرد، چون وقتی از زیبایی لبان او چشم می‌پوشیم، انگار چیزی را از دست می‌دهیم.