غزل شمارهٔ ۲۶۷

برداشت: ما مانند مرکزی ثابت و پایداریم، در حالی که افلاک و دنیا به دور ما در حرکتند و تغییر می‌کنند.

برداشت: ما مخلوقاتی هستیم که در زیر پای رهبران و پیشگامان قرار داریم و مثل سنگی در راه کسی نیستیم، بلکه باعث همواری و آسایش مسیر خواسته‌های آنان هستیم.

برداشت: ما با هزاران نگاه عیب‌های خود را جستجو می‌کنیم، اما وقتی نوبت به عیب‌های مردم می‌رسد، آنها را می‌پوشانیم و سرپوش می‌گذاریم.

برداشت: ما به خودفروشی مشغول نیستیم زیرا به دور از نیاز به توجه دیگران هستیم و برای افراد بی‌ارج و بی‌خاصیت، ارزشی نداریم.

برداشت: زیبایی و جذابیت مردان به این است که خود را به نحوی خاص و دلپذیر آرایش کنند و گاهی با پوشیدن لباس‌های زیبا و گاهی با بستن دستار، خود را در نظر دیگران بپسندند.

برداشت: اگر بخواهیم به درگاه آن بزرگوار بیاییم و دردسرهای ناشی از آن را تحمل کنیم، با نیت خالصانه از دل دعا می‌کنیم و دست به دعا برمی‌داریم.

برداشت: ما بدون سؤال و بدون تلاش، همانند کوه، سکوت اختیار کرده‌ایم و حرف‌های بی‌مورد از زبان ما جاری نمی‌شود.

برداشت: چشم ما مانند طاووس نیست که با بال و پر خود خود را زیبا نشان دهد، ما عیب‌های خود را بیشتر از ویژگی‌های خوب‌مان در نظر می‌گیریم.

برداشت: در این دنیا، کارفرمایی به شیرینی پیدا نمی‌شود و اگر هم باشد، مثل فرهاد، ما هم در هنر و توانایی دستی داریم.

برداشت: ما در جوانی کارهایی کرده‌ایم که نتیجه‌اش را در سال‌های پیری می‌بینیم و هر چیزی که برای ما پیش می‌آید، نتیجه آن اعمال است.

برداشت: دل ما پاک و روشن است، هرچند که درونش درد و آتش وجود دارد. مانند آینه‌ای بسیار زنگ‌زده که نور خورشید را بازتاب نمی‌دهد.

برداشت: ما به افرادی که طعم تلخی را تجربه کرده‌اند، با حرف‌های شیرین و دلنشین روحیه می‌دهیم و در دنیای پر مشکل، تلاش می‌کنیم که بیشتر از چیزهای خوب و پاک در زندگی داشته باشیم.

برداشت: برای رسیدن به شادی و لذت زندگی، باید با آرامش و حوصله رفتار کرد، وگرنه از قید و بندهای جسمانی و محدودیت‌های آنها خسته و بی‌میل می‌شویم.

برداشت: در روز قیامت، کسانی که از نسل آل عبا هستند، ما را به خاطر اعمال نیک و پاکی‌مان شرمنده و سرخ‌رو خواهند کرد.