غزل شمارهٔ ۲۶۵

برداشت: به یاد روزهایی می‌افتم که با یکدیگر آشنا بودیم و در فکر و احساس با هم شریک بودیم، مانند زنگ‌ها و نواهایی که هماهنگ و هم‌صدا بودند.

برداشت: ما از طریق اتحاد و همبستگی به یکدیگر پیوسته‌ایم، مانند دو خط که در ظاهر جدا از هم به نظر می‌آیند، اما در واقع یک کل واحد را تشکیل می‌دهند.

برداشت: ما همیشه مثل زبان و قلم یکی هستیم، هرچند که ممکن است در نظر دیده‌ها دو نفر به نظر برسیم.

برداشت: ما مانند دو برگ سبز هستیم که از یک دانه به وجود آمده‌اند و در یک دل و یک‌روح در حال رشد بوده‌ایم.

برداشت: ما مانند شبنم از گلزار می‌چیدیم و از زیبایی بستان لذت می‌بردیم.

برداشت: در دنیای معنا، راه فکر ما به گونه‌ای بود که همچون دو دستی که از هم آشنا هستند، یک‌صدای واحدی داشتیم.

برداشت: دوری از خانه و سرزمین ما مانع از اتحاد‌مان نشد. ما در هر مکان که بودیم، از حال یکدیگر باخبر بودیم.

برداشت: ستاره ما خوشبخت بود و زندگی ما شاداب، چرا که از برکت وجود یک پرنده بزرگ و خوش شانس بهره‌مند بودیم.

برداشت: ما به کسانی که به دنبال راه‌حل بودند، کمکی نمی‌کردیم، چرا که خودمان با مشکلات قدیمی و کهنه‌ای دست و پنجه نرم می‌کردیم و در واقع به درمان دردهای خود مشغول بودیم.