غزل شمارهٔ ۲۶۳

برداشت: رازهای دل را از حافظه درونی خود می‌کشیم و زیبایی و ارزش گوهرها را از عمق وجود خود می‌فهمیم.

برداشت: عینک ما که باعث دیدن درستی می‌شود، مانند دوربینی است که افتاده و کارایی خود را از دست داده است. ما تنها در روز شنبه متوجه می‌شویم که از شب جمعه چه برکاتی نصیب‌مان شده است.

برداشت: هر آنچه که در مسیر سلوک و معرفت از استاد پیر نتوانسته‌ایم بفهمیم، در میخانه و با نوشیدن شراب قدیمی به دست می‌آوریم.

برداشت: شب نمی‌تواند روشنایی روز را به تاریکی تبدیل کند و ما در بامداد، بی کینه و با آرامش، فیض و برکت صبح را تجربه می‌کنیم.

برداشت: دست سبوی باده، چشم ما را مانند جام شراب نمی‌بیند؛ زیرا ما از عمق وجود خود، احساسات و شور زندگی را به دست می‌آوریم.

برداشت: سرنوشت پادشاهان به رنگ‌ها و نعمت‌های مختلف تغییر نمی‌کند؛ اما ما از نان جو و چیزهای ساده‌ای مانند کشکینه بهره‌مندیم.

برداشت: مردم از سمور و قاقم و سنجاب هیچ درک و فهمی ندارند، اما ما از لباس پشمی خود حرارتی می‌چشیم.

برداشت: دل را از غبار و زنگار پاک می‌کند، زیرا جلوه یار همچون آیینه‌ای است که لذت دیدار را برای ما به ارمغان می‌آورد.

برداشت: هر چیز که در دل افراد نهفته است، مانند آینه‌ای شفاف از نور و صفای دل آنها نمایان می‌شود و ما این را درک می‌کنیم.