غزل شمارهٔ ۲۵۹

برداشت: بی‌توجهی به نصیحت‌ها باعث می‌شود که دل خودپرست ما دچار سختی و سنگینی شود و خواب‌های ناپخته و خام ما مانند کبابی سرخ نشده، تلخیِ بیشتری را تجربه کند.

برداشت: هر کسی که به خوشبختی و موفقیتی دست پیدا کرد، با یاد ما فراموشی را از ذهن خود پاک می‌کند. در روزگار ما، اوج خوشبختی فراموشی است.

برداشت: قسمت ما از این شکارگاه فقط حسرت و ندامت است و اشک‌های تلخی که در چشمان ما جمع می‌شود، نشانه‌ای از دام و گرفتاریمان است.

برداشت: مردم به خاطر زیبایی‌های خوبان و ابروهای کمانی آنها به کنج و گوشه‌ها پناه برده‌اند و این زیبایی‌ها همچون نعمت در زمان ماست.

برداشت: هر کس به اندازهٔ درد دلش می‌نوشد، پس اگر کسی کم‌تر از دیگران است، نباید از دیگران انتظار داشته باشد که گنجایش کمتری داشته باشد. در واقع، صحبت از این است که هر کس بر اساس تجربیات و احساسات خود ظرفیت خاصی دارد و نباید به قیاس با دیگران بپردازد.

برداشت: بوسه ما چه زمانی به آن لب خواهد رسید؟ کسی که به دلایلی نمی‌گذارد پیام ما به گوشش برسد.

برداشت: ما از دعای خوب و نیکوی دیگران سپاسگزاریم و به کسی که با دشنام ما به تلخی زبان می‌آورد، توجهی نمی‌کنیم.

برداشت: زندگی مانند شمعی است که تنها در آغاز استوانه‌اش روشن است و هر لحظه به سمت پایان پیش می‌رود. در واقع، زندگی به سرعت در حال گرویدن به پایان خود است، اما ما در آن غرق شده‌ایم.

برداشت: دل آزاد ما به اندازه‌ای از امکانات پر نشده که به چشم‌های تنگ‌نظر و حسود قمری‌ها، به مانند سرو که قدش بلنده، بی‌شک چیز خاصی به نظر برسد.

برداشت: زیبایی از نگاه‌های ما به وجود آمد، اما زیر پوششی پنهان شد و در حالی که ما امیدوارانه اصرار می‌کردیم، به این حالت درآمد.

برداشت: در زمان سختی و مشکلات، افرادی که دل آزاد و پاک دارند، به طرز عجیبی مانند ماهیانی که در دام افتاده‌اند، به دور ما جمع می‌شوند. این نشان‌دهنده‌ی این است که در مواقع دشوار، افراد آزاداندیش به هم نزدیک‌تر می‌شوند و تحت فشارها قرار می‌گیرند.

برداشت: کودک شاد و پرجنب و جوش از معلم دور می‌شود و زندگی برای ما دشوار و تلخ است. دل ما همواره به خودخواهی مشغول است.

برداشت: زندگی ما مانند گلی است که پا در رکاب دارد و تا زمانی که دنیا به چرخش خود ادامه می‌دهد، خوشی ما نیز در دور خواهد بود.