غزل شمارهٔ ۲۵۶

برداشت: وقتی او از شادی و زیبایی شبیه گل می‌شود، روزی ما مانند زر خالص می‌شود و از دهان پاک او، گوهر روزی‌مان به دست می‌آید.

برداشت: به پوست خشک و بی‌مزه‌ای که مغزی درونش وجود دارد، توجه کن. این مغز مثل بادام است که با زبان شیرینش، رزق و روزی ما را به یاد می‌آورد.

برداشت: خانه‌ای که در آن بسته باشد، جایی برای روزی‌خوران نیست. روزی ما مانند لعل (جواهر) از نور خورشید خواهد رسید.

برداشت: ما بر روی چمن نمی‌چرخیم و در پی آزادی نیستیم، زیرا دل ما از دردهای بسیار پر شده است، اما همچنان مانند درخت صنوبر، روزی ما از زمین فراهم می‌شود.

برداشت: اگر کودک بدون تلاش و کشش از سینه مادر شیر بخورد، او به راحتی رزق خود را به دست می‌آورد.

برداشت: از سوی دریا هیچ چیزی به بیهوده‌گویی‌ها ارتباط ندارد. همان‌طور که حباب از سکوت و خموشی به وجود می‌آید، آب نیز به مانند صدفی، گوهر و روزی ما را در خود دارد.

برداشت: سبزه ما به زیبایی موی آتشین است، و قطره آبی که به مانند شمشیر و خنجر است، نماد روزی و رزق ماست.

برداشت: ما نتوانستیم از لب‌های زیبای او یک بوسه بگیریم و سینه‌امان چون دوزخی پر از آتش و تفتید است، در حالی که آرزوی آب کوثر را داریم که تنها می‌تواند ما را سیراب کند.

برداشت: با قلمی روشن و زیبا از لبان سرخ و شادابمان، تصویری ساختیم که به رنگ سیاه آب حیات می‌ماند، همانند اینکه سکندر، روزی ما را رقم زده است.

برداشت: چشم دیداری وجود ندارد، وگرنه همانند گندم که از هر دانه‌اش، نعمت دیگری می‌روید، برکات زندگی از هر کدام از ما نیز فراوان است.

برداشت: چشم حسود ما به اندازه یک مور است و مثل اینکه در دل بی‌نظیر خود، از دنیای قناعت و بی‌نیازی، روزی خود را مشخص کرده است، اما این زندگی بدون شکر و نعمت به اندازه کم است.

برداشت: آتش طمع و حرص باعث می‌شود که افراد در پی آرزوهای خود دچار آشفتگی شوند. اگر چنین طمعی به ترکیب و تلاشی درست مانند آتش در منبعی درست باشد، می‌تواند برکات و روزی ما را به ارمغان بیاورد.

برداشت: حاصل و نتیجه گفته‌های ما، جملات زیبا و پیچیده‌ای است که از زبان خارج می‌شود. وقتی زبان ما صاف و خالص باشد، مانند تیغی برنده می‌نماید و آنچه به دست می‌آوریم، معیشت و روزی‌مان خواهد بود.