غزل شمارهٔ ۲۵۴

برداشت: اگر طاووس زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد، ما نیز در جستجوی راهی برای رهایی از زندان خود خواهیم بود.

برداشت: ما دوری و غریبتی که داریم برای ما دردی است که به آزادی منجر می‌شود. جای دیگری غیر از این، فقط تله و زندان است و نمی‌توانیم با آنجا انس بگیریم.

برداشت: قصد و هدف از دیوانگی و اقدام به کارهای سخت و پر ریسک، کار هر کسی نیست. حتی سنگ‌ها هم از شدت احساس به خود می‌لرزند وقتی به ارزش و حرمت وجود ما پی می‌برند.

برداشت: ما دستمان را مانند صدف روی هم نیاوردیم، بنابراین نتواسته‌ایم گنجینه‌ای از گوهرها به دست آوریم و افسوس ما بیشتر شده است.

برداشت: با وجود اینکه محبوب هرگز از حال ما باخبر نمی‌شود، این خلوت ما در آینه خالی نیست و چیزهای پنهانی را می‌تواند نشان دهد.

برداشت: احساسات تازه و شورانگیز ما باعث می‌شود که زخم‌های قدیمی دوباره زنده شوند و یاد آن‌ها در دل ما روشن گردد، مانند نوری که از یک فانوس خارج می‌شود و جان تازه‌ای به خاطرات می‌بخشد.