غزل شمارهٔ ۲۴۵

برداشت: صبح که می‌شود، خورشید به خاطر اندوه و آه سرد ما می‌لرزد و کوه به زیر بار سنگین درد ما فرومی‌افتد.

برداشت: از ناپختگی نمی‌توان میوه‌ای ریشه‌دار به دست آورد. پختگی و بلوغ در ما مشخص است، مانند آتش که از رنگ زرد خود پیدا است.

برداشت: پیروزی ما، به عنوان آزادگان، در شکست دشمنان‌مان نهفته است؛ بنابراین، ای دل، نگران نباش، چرا که دشمنان ما، به راستی نامرد هستند.

برداشت: چشمان زیبا و پرشورش همچون شعله‌های آتش هستند و هر زخم و دردی که وجود دارد، می‌تواند به راحتی از گلی که ما را غمگین کرده است، عبور کند.

برداشت: بازی ما ممکن است در ابتدا ساده و خام به نظر برسد، اما در پس‌زمینه، شگفتی‌ها و زیبایی‌های زیادی وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد.

برداشت: دشت به خاطر اشک‌های آهوان به گلزار لاله تبدیل شده است و همه چیز به دور از نظر دیوانه‌وار مجنون ما گشته است.

برداشت: موج ناز و زیبایی او به قدری است که حتی در برابر عظمت قیامت، از سر تعظیم خم نشده و با وقار و زیبایی به راه خود ادامه می‌دهد.

برداشت: این جواب زیبایی است که آن شاعر خواسته است بگوید: پس از این، معشوق به شکلی عاشقانه از خاک برمی‌خیزد و در میان ما حضور خواهد داشت.