غزل شمارهٔ ۲۴۳

برداشت: خوشی‌ها و لذت‌ها به دل ناخرسند ما فقط درد و غم می‌آورند، مثل اینکه جغد در سرزمین ویران ما به پرواز درمی‌آید.

برداشت: جنبش گهواره خواب کودک را سنگین می‌کند و از طریق لرزش، پایه‌های ما محکم‌تر می‌شود.

برداشت: چشم زیبا و جذاب، شکار را به گونه‌ای مجذوب می‌کند که دست و پا نداشته باشد؛ چرا که شکار ما از کمند و دام بی‌نیاز است.

برداشت: دل مانند مشعلی است که گرما و روشنی را به محیط اطراف خود می‌بخشد. مانند بوته‌های اسپند که در مراسم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند و با دود و بوی خود فضا را پر می‌کنند، دل ما نیز باید با عشق و حس خوشایند خود، فضای زندگی را سرشار کند.

برداشت: ما با کوشش و درد فراوان، تصویری زیبا و شیرین را خلق کردیم؛ در حالی که کوه بیستون به دلیل عشق و تلاش‌های فرهاد به مکانی مشهور تبدیل شد.

برداشت: با آغاز بهار و وزیدن نسیم خوش، غنچه‌ها شکوفا می‌شوند، اما هیچ‌کس برای دل‌های غمگین ما اهمیتی قائل نیست.

برداشت: دوستان اگر کمتر از ما یاد کنند، خطایی نیست. یاد ما باعث می‌شود که وحشت از ما کمتر شود.

برداشت: تیر که به صورت کج پرتاب شود هرگز به هدف نمی‌رسد، پس ای پیر مغان، از مسیر آموزش و هدایت ما عبور کن.

برداشت: آه و ناله‌ای که از دل برمی‌خیزد، همچون آتش در سینه می‌سوزد و باعث می‌شود که این دل، نرم و لطیف شود، مانند تخم فولادی که در دماهای بالا شکل می‌گیرد.

برداشت: ما در این دنیای بزرگ مثل گیاهان بیگانه‌ای هستیم که در باغی دیگر روییده‌ایم و تنها نتیجه‌ای که از وجود ما به جا می‌ماند، حسرت و پشیمانی است.

برداشت: صبح زود بیدارشدگان در این دنیا در خواب غفلت فرو رفته‌اند و گاهی با یک نفس عمیق و آهی در صبح زود، به ما کمک می‌رسند.

برداشت: زمانی که صائب، به دلیل برخورد با سخت‌رویی ما دچار چالش شد، از رفتار سخت‌گیرانه‌اش پشیمان شد و به نوعی به خودسازی و توبه روی آورد.