غزل شمارهٔ ۲۴۱

برداشت: شراب خالص ما از غم و اندوهی که در دل داریم به وجود می‌آید، همان‌طور که از زمین شور، آب زلال و شیرین چشمه‌ها بیرون می‌آید.

برداشت: اگر در بین ما فقر و یتیمی وجود داشته باشد، آبروداری گوهر و ارزش‌های واقعی ما تحت تأثیر قرار می‌گیرد. مانند این که اگر سیلابی بیاید، آب دریا هم گل‌آلود می‌شود.

برداشت: با تمام بی‌تابی، در حالتی دلپذیر گرفتار شده‌ایم. گویا وجود ما همچون جیوه‌ای است که در آیینه سرگردان شده و نمی‌تواند آرام گیرد.

برداشت: ناله و اندوه ما تأثیر زیادی بر جهان گذاشته و باعث به وجد آمدن آن شده است. اشک‌های ما مانند نمک در چشمان نازک‌دل‌هاست که به زیبایی شب‌تاب ما می‌افزاید.

برداشت: ما در دل خود از درد و رنج بی‌نهایتی رنج می‌بریم و در مکان‌های مقدس و مذهبی بدون توجه به اعتبار و احترام کافر و مؤمن، رازهایمان را آشکار می‌کنیم و از جایگاه خود درگیر نمی‌شویم.

برداشت: آب دریا ما را با شور و شوقی گران به خود مشغول کرده است. ای وای از وقتی که غم و گرداب ما به ما لطمه بزند و ما را از حرکت بازدارد.

برداشت: نباید مرجان‌ها را به دریا بیندازند، زیرا همین کار باعث می‌شود دست‌ها به جوش بیفتند. از دل بی‌تاب ما بپرهیزید.

برداشت: اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، ما مثل استخوانی خواهیم شد که درون بدن ما حک خواهد شد، به خاطر اینکه در برابر غفلت و خوابمان اصرار می‌ورزیم.