غزل شمارهٔ ۲۴۰

برداشت: اگر آتش به جان روی او بیافتد، این آینه خیلی زود به خاکستر تبدیل خواهد شد.

برداشت: عکس و نشانه‌های زیبای آن غزال سیاه، مانند فرشی از پرها در دشت چین می‌درخشد و جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: خداوند چه تصمیمی خواهد گرفت با دل مؤمن من، زمانی که جلوه‌های زیبای آن معشوق آتشین، مانند آینه‌ای من را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: در این بیت اشاره شده که برخی از زیبا رویان با داشتن چهره‌ای تازه و دلربا، به راحتی در آینه خود را می‌بینند و به خاطر احترام و بزرگی که دارند، افراد زیادی بر سر زانوی آنها نشسته و به آنها ارادت می‌ورزند. این نشان‌دهنده‌ی مقام و منزلت آن زیبایی است که دیگران برایش ارزش قائل هستند.

برداشت: چهره او سرشار از گشایش و آرامش است، و خشم و غضب همچون موجی است که زیبایی و درخشش را بر پیشانی او می‌افزاید و مانند آینه‌ای روشن می‌شود.

برداشت: وقتی که چهره او از خاکستر صاف و شفاف شد، به زمین می‌مالد و به آینه خجالت می‌کشد.

برداشت: دیدن چهره عرق کرده‌ی تو در میخانه، همچون صدفی است که آینه را پر از گوهرهای ارزشمند می‌کند.

برداشت: وقتی که رنگ سبز از لعل شیرین او ظاهر شد، تصویر طوطی به خاطر آن زیر نگین آینه به زهر تبدیل شد.

برداشت: اگر دل را از افکار منفی و ناپاک پاک کنیم، مانند این است که زنگار و کثیفی را از آینه‌ای که در حصار آهنین قرار دارد، زدوده‌ایم.

برداشت: در نگاه‌ها، او از تنگ شکر شیرین‌تر به نظر می‌رسد، زیرا در آینه‌ی زیبایی‌اش حرف‌های شگفت‌انگیزی را نمایش می‌دهد.