غزل شمارهٔ ۲۳۵

برداشت: چهره‌ات مانند خورشید است که نورش را به آیینه می‌بخشد و باعث زیبا شدن آن می‌شود. حضور تو به مانند مسیحایی است که جان و زندگی را به آیینه می‌دهد و آن را پر از درخشش می‌کند.

برداشت: اگرچه هر طوطی می‌تواند از روی آیینه سخن بگوید، اما فقط طوطی‌ای که به خط تو مسلط باشد، می‌تواند آیینه را در کلامش بازتاب دهد.

برداشت: آنکه برای دیدن چهره زیبای تو به آینه نگاه می‌کند، واقعاً ساده‌لوح است، چون باید مستقیماً به خود تو نگاه کند.

برداشت: تا چه اندازه زیبایی لعل تو می‌تواند تابش و درخشانی دهد؛ مانند جامی که با می مملو از شراب است، آیینه را هم به تماشا می‌نشینند.

برداشت: زیبایی فزاینده او در هر بار که به او نگاه می‌شود، باعث می‌شود که آینه نیز از حیرت به دو نیمه تقسیم شود.

برداشت: حس شوق و علاقه‌ای که به تصویر آن یوسف زیبا دارم، باعث می‌شود که دست جسور زلیخا، به سمت آیینه دراز شود.

برداشت: هر صبح که پیشانی باز شده تو را می‌بینم، چین و چروک‌های صورتت در آینه نمایان می‌شود.

برداشت: وقتی زیبایی و شکوه تو از آستین بیرون می‌آید، مانند ماهی که عالم را زینت می‌بخشد، آینه را هم زیبا و درخشان می‌سازد.

برداشت: زنجیر جوهر پاره می‌کند چون دیوانگان. اگر چنین زیبایی تو را دیوانه کند، آیینه را هم تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: اگر مردم از شدت تابش آفتاب اشک در چشمانشان بیفتد، باز هم تابش چهره تو مانند دریا، آیینه را روشن و درخشان می‌کند.

برداشت: این جمله به این معناست که مانند زمینی که به شدت نیاز به آب دارد و با بارش باران تازه و سرسبز می‌شود، زیبایی و طراوت چهره تو باعث شادابی و زنده شدن انعکاس در آینه می‌گردد.

برداشت: نفس بدکردار باعث می‌شود که دل انسان پر از سیاهی و غم شود و نیکی‌ها را تحت‌الشعاع قرار دهد. این دل آنگاه به مانند آینه‌ای می‌شود که به خاطر زنگار، نتواند زیبایی‌ها را نشان دهد.

برداشت: قلم صائب مانند عصای حضرت موسی، در آب رود نیل راهی را می‌گشاید و در دل‌ها تأثیر می‌گذارد. این تأثیر مانند انعکاس در آینه است که درون را نمایان می‌سازد.