غزل شمارهٔ ۲۲۵

برداشت: آسمان به دل دیوانه‌ام شوق و هیجان بخشید و این احساس آتشین، باعث رشد و بالندگی امید و آرزوهای من شد.

برداشت: در زیبایی او و جذابیتش، چشمان مردم به شدت مجذوب شده و از زمین ناامید شده‌اند، به طوری که دیگر دانه‌ای در دل آنها باقی نمانده است.

برداشت: عشق می‌سازد زیبایی‌اش را که همچون آتشی سوزان است؛ همان‌طور که شمشیر دلیرانه ذوالفقار در دل خونین اوست، شمعی است که بال و پر پروانه را روشن می‌کند.

برداشت: در جام می پر از خماری، عشق‌ورزان ارزش زیبایی مستی را می‌دانند.

برداشت: سیل بی‌سرپرست و بدون ترس به یک‌باره از کوچه‌ها عبور می‌کند و در نهایت تمام زور و قدرتش را به سمت در میخانه می‌ریزد.

برداشت: در مکانی که کعبه قرار دارد، کسی که به خود اهمیت می‌دهد، به عنوان بت سجده می‌کند. این نشان می‌دهد که اگر کسی با خودخواهی و خودبینی به عبادت بپردازد، در واقع از حقیقت و مسیر اصلی دور شده است.

برداشت: از سفر چیزی که مهمان به همراه می‌آورد، بهتر از این نیست که در کار صاحبخانه دخالت نکند.

برداشت: چون به خوبی دیدم که انسان‌ها در زندگی به طور مکرر از راه راست و صحیح خود منحرف می‌شوند و با کج‌روی‌هایشان، باعث ایجاد ناپایداری و تزلزل در جهان می‌گردند، حالا هر بار که می‌چرخم و زندگی را می‌نگرم، این چرخش‌ها را همانند چرخش یک پیمانه شراب می‌بینم.

برداشت: من قبلاً گنج را در ویرانه‌ای مخفی می‌کردم، اما اکنون می‌خواهم ویرانه را در گنجی پنهان کنم.

برداشت: آفرینش دریا به دست انسان نیست، و زیبایی و ارزشش در عمق آن نهفته است. هیچ نگران و وحشتی از سنگ‌های سخت و بی‌احساس ندارند، حتی اگر این سنگ‌ها در دست کودکان نادان باشند.

برداشت: استفاده از داروهای بیهوشی برای افرادی که خوابآلود و غافل هستند، مناسب نیست؛ بنابراین باید این داستان را کنار گذاشت.

برداشت: تا وقتی که ذکر من حال و حالت خاصی پیدا کند، من صد دانه از گل را تبدیل به تسبیح می‌کنم.

برداشت: چشم‌های من مانند صبح زود، درخشندگی خاصی دارند و این شانه که در دست من است، نور زلف‌های شب را با رنگ خورشید آمیخته است.

برداشت: قبلاً از دست ساقی از می می‌نوشیدم، اما اکنون با ناز و عشق از دور، لب پیمانه را بوسه می‌زنم.

برداشت: در روز قیامت، عشق و محبت واقعی وزن و ارزش بیشتری دارند و در واقع، عشق باعث می‌شود که حتی چیزهایی که به ظاهر با هم متفاوت‌اند، مثل کعبه و بتخانه، در یک سطح قرار بگیرند. یعنی هر دو در میدان عشق و محبت برابرند و نمی‌توان از روی ظواهر قضاوت کرد.