غزل شمارهٔ ۲۱۸

برداشت: هر کسی که باده‌ای خوش‌رنگ و زیبا را در شیشه ببیند، آن را بر سنگ‌های باارزش و زیبای بدخشان ترجیح می‌دهد.

برداشت: هرچند که نمی‌توانم خورشید را در ابرهای نازک پنهان کنم، اما از سادگی‌ام، شیشه‌ای را در چادر خود مخفی می‌کنم.

برداشت: اگر دل بی‌تاب ما به رقص درآید، چندان دور نیست که شراب سرخوشی به پاهای ما شادابی بخشد و شیشه را به رقص وادارد.

برداشت: عشق مانند شرابی است که نمی‌توان از آن دست کشید؛ در دل، شور و هیجان آن جاری است و این می‌تواند کشتی را در طوفان نجات دهد و شیشه را در برابر سختی‌ها مقاوم سازد.

برداشت: در کنار صبح که خورشید نمایان می‌شود، زیبایی‌اش شبیه به رنگ زیبای شراب است که در دیواره شیشه‌ای قرار دارد.

برداشت: در مکانی که ما به خاطر مستی به سر می‌بریم، ادعای زیبایی و جذابیت در مقابل سروهای خوش‌حرکت و دلربا در دنیای شراب کمی بی‌معناست.

برداشت: من از شراب قرمز رنگی مست شده‌ام که هر قطره‌اش مانند جرقه‌ای از خورشید در دل شیشه می‌درخشد.

برداشت: درخت سرو سرشار از اراده و قدرت است و در شرایطی که به سوی فرار می‌رود، لبخندش بر چهره‌اش می‌تابد. این لبخند در زمان نیکوکاری به مانند شیشه‌ای می‌درخشد.

برداشت: نه هر کسی قادر است که راز عشق را در دل نگه دارد. این شراب مانند آتش است که شیشه را شاداب و شگفت‌انگیز می‌کند.

برداشت: شراب‌نوشان به گردش افلاک و تغییرات آن شکایتی ندارند؛ آن‌ها در آغوش خود شیشه‌های شراب را دارند و از آن لذت می‌برند.