غزل شمارهٔ ۲۱۴

برداشت: من می‌خواهم این دل پر از غم را از وجودم بیرون بیارم. تا کی می‌توانم شعله‌ای از آتش را در دل خود نگه‌دارم؟

برداشت: اگر درد من بیچاره به اندازه‌ای باشد که به جای آب، خون از چشمه‌ها جاری شود، حتی کوه‌ها هم از جای خود بلند خواهند شد.

برداشت: عالم غمگین را آرایشگری مثل عشق نیست. صحبت فرهاد با سنگ سخت، آدم را هم تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: دست او به خون افراد بی‌گناه آغشته می‌شود و او اهمیتی به سلیمان و زیبایی آن پری‌چهره نمی‌دهد.

برداشت: آسمان بی‌خبر و بی‌توجه به ناآرامی‌های ماست و اشک‌های بچه‌ها به دل مادر گهواره آسیب نمی‌زند.

برداشت: دیدن دشمنان خود بدون عشق و محبت کار دشواری است. بنابراین، دلم را که پر از درد و شکست است، بین خودم و کسانی که بی‌احساس و بی‌درک هستند تقسیم می‌کنم.

برداشت: امروز صائب بی‌میل و بی‌نوا است و مانند موم در دستان من نرم شده. من می‌خواستم با آه و ناله‌ای، خارهای زندگی را از خود دور کنم.