غزل شمارهٔ ۲۰۹

برداشت: غياب خاک باعث می‌شود که روشنی چشم‌ها کاهش یابد؛ مانند اینکه طوفانی در چشمان انسان در حال وقوع است. گرد و غبار باعث کدورت دید می‌شود و به نوعی خاک، تیره‌گی را به همراه دارد.

برداشت: چشمان یعقوب فقط به خاطر نسیم پیراهن یوسف اشک نمی‌ریزد؛ هر کسی که چیزی را نمی‌بیند، لایق داشتن آن چیز نیست.

برداشت: هرچند که ماه عید با جلال و زیبایی خود زنگارها و کدورت‌ها را از بین می‌برد، اما درد و ضجر ناشی از اندوه و ماتم، همچنان بر دل می‌نشیند و اثر خود را باقی می‌گذارد.

برداشت: خود را از پرسش در روز قیامت بی‌نیاز می‌بیند و نگران نیست، زیرا میزان آن‌هایی که مورد سنجش قرار می‌گیرند، روشن و مشخص است.

برداشت: من از افزایش وحشت می‌کردم، اما نمی‌دانستم که خارها از دامن چیده شده بیرون خواهند آمد.

برداشت: چند می‌توانم به خاطر آن چهره پنهان راضی باشم و با خیال او زندگی کنم؟ تا کی باید در گریبانم گل‌های نچیده را بریزم؟

برداشت: دل بی‌قراری‌ها باعث شد تا کدورت و غم بیشتر شود. اما با شادی و سرزندگی، این سبزه بی‌جان به زندگی و نشاط برگشته است.

برداشت: برخی افراد از زیبایی و جذابیتی که در موهای نازک و لطیف میان دختران وجود دارد، بهره می‌برند. اما این موضوع برای هر کسی قابل درک نیست و فهمیدن عمق این معنی کار راحتی نیست.

برداشت: موهایی که با نرمی و افتادگی بر دوش افتاده‌اند، بر سر کسی پیروز می‌شوند که در زیر فرمان این سپاه خوابیده حاضر است.

برداشت: تنها انسان است که شایسته ویژگی‌های خدایی است و خداوند به مردان خاص خود برازنده می‌بخشد، حتی به کسانی که در لباس پوشیده هستند.

برداشت: هر چه شراب ناب‌تر و خالص‌تر باشد، گره‌های مشکلات و سختی‌ها بیشتر می‌شود. با این حال، بعید است که دل کسی که غم دیده، به راحتی باز شود و آرامش یابد.