غزل شمارهٔ ۲۰۷

برداشت: دل آرام و راحت را به راحتی زیر پا می‌گذارند، و پای خسته و خواب‌آلود به تدریج با کفن پوشیده می‌شود.

برداشت: زندگی‌تان را با امیدهای طولانی و بی‌فایده نگذرانید؛ در انتها، تنها پشیمانی نصیبتان خواهد شد. چه فایده‌ای دارد که بارها و بارها این مسیر را طی کنید؟

برداشت: کسی که به دنبال عشق و راهی بی پایان است، ای کاش این دل، دست و پاهای خسته و ناتوانش را می‌دید.

برداشت: در زمانی کوتاه، آسمان به شدت تنبیه می‌شود و این تنبیه به نوعی به کسانی که قدرت شنیدن سخن حق را ندارند، می‌رسد.

برداشت: در دل شب، روزی سیاه به انتظار نشسته است تا چهره‌ی زیبا و درخشان ماه کامل نمایان شود.

برداشت: وقتی دل از توجه به حقیقت غافل می‌شود، بدن به راحتی تسلیم می‌شود و مانند اسبی است که خواب‌آلود است و هر کجا که بخواهد، می‌برد.

برداشت: چه زمانی می‌توانم زیبایی خود را با ماه و خورشید مقایسه کنم؟ در حالی که چهره‌ام بر درگاه تواضع و خضوع است.