غزل شمارهٔ ۲۰۶

برداشت: دل تیره و تار شده، چون دیوار و در زندان، کسی که در دل به خیال و آرزوهای دور از دسترس خود مشغول است، در حقیقت به دورترین نقاط می‌کوشد.

برداشت: صدای کوچ و رفتن به گوش می‌رسد، پس بهتر است که قبل از عزیمت، لوازم سفر را آماده کنیم.

برداشت: چشم مانند پرنده‌ای است که از آرزوهای بیهوده فرار می‌کند و دل کسی که دیگر تمایلی به خواستن ندارد، در واقع قربانی این آرزوهاست.

برداشت: قطره‌ای از مروارید در آغوش صدف می‌چرخد و در دل همیشه تپش دارد، در حالی که به آرامی دریا را تجربه می‌کند.

برداشت: به زبان ساده، این بیت به فردی می‌گوید که زبانش را به دوستیش باز کند و با عشق و محبت سخن بگوید، چرا که زمان شادابی و بهار است و عشق همچون باران دلپذیری به دل‌ها می‌بارد.

برداشت: زبان تند و سخنان گزنده باعث شده تا پرده آبرو و شرافت به لرزه درآید و هیچ اهمیتی به سرزنش سایرین ندارد. آن کسی که رسوا شده، دیگر نگران نیست.

برداشت: چشم تو دنیای بی‌نقص و زیبایی است که از دل تاریک و پر آشفتگی سرچشمه می‌گیرد. این عالم، دل پاکی را که به دست آورده، به تصویر کشیده است.

برداشت: این جمله به این معناست که فردی که به زیبایی‌های ظاهری دنیا توجه نمی‌کند و از آن صرف‌نظر می‌کند، در واقع در حال دور شدن از زشتی‌ها و مشکلات دنیوی است. این فرد با نگاهی به عمق مسایل، زیبایی‌های واقعی و ارزش‌های معنوی را درک می‌کند و به خاطر این دوری از زشتی‌ها، به جنتی واقعی نزدیک‌تر می‌شود.

برداشت: ابر نیسان به هنگام بارش، به هیچ‌وجه از صدف احسان (که نمادی از بخشش و generosity است) چیزی نمی‌گیرد. بنابراین، کسی که دلش پر از خواسته‌ها و آمال باشد، باید از دل بلندش انتظار دریافت گوهرهای با ارزش را داشته باشد.

برداشت: شبنم گلزار به راحتی قابل دیدن نیست، همان‌طور که اشک‌های ناشی از گریه در شب مانند روشنایی شمع در تاریکی پنهان می‌شوند.

برداشت: گل نتوانست شبنم را از روی خود پاک کند، چون همیشه چهره‌اش خونی است و به خاطر این، نمی‌تواند به طور واقعی بخندد.

برداشت: اگر کسی در شهر زندگی کند و به سادگی از آنچه در اطرافش می‌گذرد بی‌خبر باشد، در نهایت می‌تواند به دیوانگی بیفتد. کسی که با وجود این همه زیبایی و وسعت در صحرا، در قفس تنگ و تاریک مانند گور زندگی کند، به نوعی زندانی‌شده به نظر می‌رسد.

برداشت: زندگی برای من به خاطر شهادت سخت و ناگوار شده است. مانند کسی که برای نماز تیمم کرده، حالا آب پیدا کرده و می‌تواند وضو بگیرد.

برداشت: جهان پر از هیجان و شلوغی بود و صائب در جستجوی تنهایی و آرامش، به کوه قاف پناه برده، مانند پرنده‌ای افسانه‌ای شده است.