غزل شمارهٔ ۲۰۴

برداشت: زاهد افسرده در واقع در بند است و نیازی به قید و بند دیگری ندارد، چرا که جسم او مانند پوست زندان است و روحش در غم و اندوهی مرده گرفتار شده.

برداشت: اگر زخمی که بر دل نشسته را نتوان با بخیه بست، پس سکوت و فروخوردن غم و درد دل زخم‌خورده نیز فایده‌ای نخواهد داشت.

برداشت: خضر در کنار آب زنده، با تیغش نماز می‌خواند، اگر عمرش ادامه داشته باشد، دهان کسی که از آب حیات نوشیده را نیز می‌سازد.

برداشت: جان خود را مانند جرقه‌ای بر روی چهره‌ای آتشین بریز و در این گره‌ای که ایجاد شده، نگه‌داری کن. تا کی می‌خواهی این اندک را مانند غنچه‌ای بسته نگه‌داری؟

برداشت: آب با آرامش و تسلط بر خود، سطح آیینه را صاف و روشن می‌کند. تحمل و صبوری هم می‌تواند باعث آرامش و توازن در روحیات متلاطم شود.

برداشت: باد مخالف باعث می‌شود که شور و آشفتگی دریا افزایش پیدا کند. در چنین شرایطی چه فایده‌ای دارد نصیحت کردن کسی که دلش پر از ناراحتی است و به آرامش نیاز دارد؟

برداشت: چیزی که از دست رفته باشد، بازیابی‌اش دشوار است؛ مثل اینکه جمع‌آوری گل‌هایی که بوی خود را از دست داده‌اند، کار ساده‌ای نیست.

برداشت: بعضی وقت‌ها وقتی کسی دلتنگ و ناراحت است، بهتر است به او آرامش بدهیم و نکاتی را که می‌تواند حالش را بهتر کند، به او بگوییم.