غزل شمارهٔ ۲۰۰

برداشت: من باده را بر روی عرش خود گذاشتم و برای رفتن به میخانه، دامن سجاده‌ام را فرش کردم.

برداشت: تا زمانی که زندگی در وجود تو جاری است، مانند یک سبو از آن محافظت کن و به عاشقان باده و خوشی کمک کن.

برداشت: این سخن را درخت سرو با صدای بلند بیان می‌کند، و از وجود آزادگان، لباس خود را جدا می‌کند.

برداشت: در هر روز و شب از دل صاف و خالی از کدورت، غم و ناراحتی را کنار می‌زنم. ما چه کار می‌کردیم اگر مانند آیینه، پاک و بی‌نقص بودیم؟

برداشت: اندکی قناعت برای من به عنوان نقطه‌ی نهایت خوشبختی و آسایش تبدیل شده است. به نظر می‌رسد مثل بال پرنده‌ای افسانه‌ای، بر من سایه افکنده و من به آن دست نیافته‌ام.

برداشت: من زهد و ریا را با هم ترکیب کرده‌ام و به عشق و شوقی که دارم، سجاده‌ام را زیر دامن خم (شراب) قرار داده‌ام.

برداشت: این ابرو مانند کمانی است که تیرش را به سوی هدف نشانه گرفته است. حالا چرا باید دل گشوده‌ای را در دست داشته باشی و بی‌دلیل زخم بزند؟