غزل شمارهٔ ۱۹۸

برداشت: چیدن غنچه‌های نشکفته، عملی ناپسند و بی‌مروتی است. هم‌چون صدف که به‌دقت از گوهرهای نهان محافظت می‌کند، باید با دقت و احترام با مروت و شرافت در مورد چیزهای باارزش و نازک‌احساس رفتار کرد.

برداشت: دل کسانی که به دنیای مادی وابسته‌اند، راهی برای ایجاد اختلاف و جدایی است. اگر کسی در این دنیای مادّی و وابستگی‌ها مهمان باشد، به مانند کثافتی است که خانه‌اش پاک و خالی از آلودگی است.

برداشت: در دل، راه‌های ورود به عشق محدود است و عاشقان فقط می‌توانند از پشت پرده‌ها بخندند، مانند غنچه‌ای که هنوز شکفته نشده است.

برداشت: چشمی که بیدار باشد، نمی‌گذارد پای کسی به جلو برود. قطع کردن راهی که خوابیده است، کار بسیار دشواری است.

برداشت: افرادی که به طور خودخواسته و بی‌ملاحظه عمل می‌کنند، مسیرهای درست را از دست می‌دهند. بنابراین، در تلاش برای جلب محبت دیگران، خود را به خطر نینداز و به حالت نامنظم و آشفته دلت دقت نکن.

برداشت: زمانی که دل‌ها پاک و خالص شوند، نعمت و برکت الهی به آنها می‌رسد و مهمانی از ناشناخته‌ها به خانه‌هایی که خالی و ترک شده‌اند، می‌آید.

برداشت: در اغلب مواقع، با بدشانسی می‌توان به سادگی از راهی که به عاقبت نیانجامیده عبور کرد. به عبارتی، حتی در تاریکی و شب، می‌توان به مسیری که دیگران خواب هستند و نمی‌بینند، راه یافت.

برداشت: خاموشی در زندگی ارزش بیشتری دارد، زیرا گویندگی و صحبت کردن به اندازه‌ی یک گوهر نایاب از ارزش و اهمیت برخوردار نیست. خاموشی به عنوان یک فضیلت می‌تواند نشان از عمق و ارزش واقعی شخصیت باشد.