غزل شمارهٔ ۱۹۵

برداشت: وقتی که آن ماه زیبا و دلربا به حرکت در می‌آید، مرد باید با مهارت احساس خود را کنترل کند و جلوی آه کشیدن را بگیرد.

برداشت: افراد ناآگاه مانند کسانی هستند که فقط صدای طبل مرگ را می‌شنوند و متوجه معنی آن نیستند، اما هر بار که این طبل می‌زند، برای دل‌های آگاه پیامی دارد.

برداشت: عشق نیازی به تدبیر و ترفندهای عقل ندارد. مانند سدی که در برابر حیله‌های روباه مقاومت می‌کند و نمی‌گذارد که ترفندهای او کارگر بیفتد.

برداشت: زمانی که دشمن به نظر آرام و بی خطر می‌آید، هرگز احتیاط را فراموش نکن. زیرا نقشه‌ها و وسوسه‌های او ممکن است پنهان و خطرناک باشند.

برداشت: ظاهر شدن و خود را نشان دادن، پرده از جهل و نادانی برمی‌دارد. در واقع، نشاندن یک جامه کوتاه در این مورد عیبی ندارد.

برداشت: یوسف از سرزمین مصر به خاطر بی‌کسی و دوری‌اش گله‌مند است. او به یاد روزهای خوش خود همیشه لباسش را به چاه انداخته بود تا یادآوری باشد از آن روزها.

برداشت: زمانی که می‌بینم هاله‌ای دور ماه را احاطه کرده و او را در آغوش خود گرفته، به خاطر تنهایی‌ام، بر دل خالی‌ام اشک می‌ریزم.