غزل شمارهٔ ۱۸۶

برداشت: چشمان پر از خیالش با یک نگاه، دل مرا دچار عشق کرد و از یک قطره شراب، دریایی از احساسات درونم به وجود آورد.

برداشت: چشمم به خاطر دیدن موانع در پیش رو، حجاب‌ها را فراموش کرده و دید مرا به شدت محدود کرده است.

برداشت: گوشه‌ای از زندگی‌ام را به آرامش و راحتی خواب یک پارچه نرم و مخملی تشبیه کرده‌ام. اما در این میان، طعنه‌ها و انتقادهای ناشی از سبکی و بی‌پروایی‌ام مانند خارهایی در بیابان است که بی‌نهایت آزاردهنده و دل‌خراش هستند.

برداشت: خانه‌داری من را در تنگنا قرار داد و خوشی‌های زندگی ام را محدود کرد؛ به طوری که حتی مالک زمین هم باعث شد که من در بی‌جایی و عیسی قرار بگیرم.

برداشت: من از سر حسرت آهی می‌کشم، مانند سروی که برای خدمت و بندگی تلاش می‌کند، تا اینکه آزادی و رهایی‌ام در دام زیبایی‌ها گرفتار شود.

برداشت: اگر یاد عشق جوانی از ذهنم پاک می‌شد، درد و رنج پیری این‌قدر ناگوار نبود.

برداشت: هر کسی که مرا از تنهایی بیرون می‌آورد، مانند پرنده‌ای که نه بال دارد و نه پر، مرا از آشیانه‌ام دور می‌کند.

برداشت: من نمی‌توانم مانند قلم صائب به نویسندگی ادامه دهم. هرچند عمرم کوتاه شده، اما هنوز از بیان احساسات و افکارم عاجز نیستم.