غزل شمارهٔ ۱۷۹

برداشت: از هر دو جهان، آن ابرو مانند یک طاق به وجود آمد و از میان آن، نرگس جادویی مرا خلق کرد.

برداشت: اگر او بی‌خبر از نام و نشانی باشد، من هم به سرعت می‌خواهم به همین حالت تبدیل شوم، اگر اینطور به هم بیفتد و افکارش را برای من غیر قابل فهم کند.

برداشت: با گذشت از تاریکی و غم، شادابی و زندگی نوینی به وجود می‌آید. عشق و اشتیاق من به لیلی، به قدری عمیق شده است که حتی بیشتر از اندوه او، مرا رنج می‌دهد.

برداشت: نمی‌توانم لب دریایی را مانند صدف باز کنم، حتی اگر گوهری به دامنم بیفتد و آب‌رو به من بیافروزد.

برداشت: من به شدت نگرانم که آن آب کم‌کننده‌ای که از زندگی‌ام جاری است، به دریا و ادامه حیات نپیوندد.

برداشت: تفکر و خیال‌های رنگارنگی که در ذهن من وجود دارد، شبیه کارهای مسکراتی نیست. با یک کاسه کوچک هم می‌توانم از آن لذت ببرم، حتی اگر مقدار آن کم باشد.

برداشت: در آن زمان، خوشبختی و کامیابی در دست من بود که به خاطر آن، از زیبایی و جذابیت او بهره‌مند بودم.

برداشت: در این بیت شاعر به حسرت و آرزو اشاره دارد. او می‌گوید اگر شرایطی فراهم بود، می‌توانست در کنار معشوق خود قرار بگیرد و از بودن در کنارش لذت ببرد. در واقع، به جای دلش، آرزوی داشتن یک تیر دل‌نشین را دارد که او را به آن جایگاه نزدیک کند. این بیان نشان‌دهنده احساسات عمیق و عاشقانه‌ای است که در دل شاعر وجود دارد.

برداشت: شراب‌نوشی مرا از دنیای دیگران جدا کرده است و اکنون تنها همدم و هم‌نشین من همین ساغر شراب و جام می‌است.

برداشت: هر جا که می‌روم، انگار آتش و شراره‌ای از دردی که در دلم دارم، همراه من است. این درد باعث می‌شود همیشه از دیگران ملامت و سرزنش را احساس کنم.

برداشت: اگر اراده و تلاش من از محدودیت‌ها و موانع فراتر برود، آنگاه زندگی و دنیا به عنوان ابزار و امکاناتی در دست من خواهد بود.

برداشت: وحشت من نمی‌داند که چه چیزی است، آیا خانه صیاد است یا نه. سایه‌ی من مانند آهو به ترس و وحشت من افزوده می‌شود.

برداشت: من در خون خود غرق شده‌ام و تا آنجا پیش رفته‌ام که عطر خونم در گره‌های زندگی‌ام مانند بویی خوش باقی مانده است.

برداشت: خوشحالی و شادی سلیمان باعث شده تا من نیز از روزی خود بهره‌مند شوم. وقتی زبان به سخن می‌آید و از شکر و نعمت می‌گوید، آیا در حقیقت به گفتگو و صحبت من اشاره‌ای نمی‌کند؟

برداشت: من با زبان شیرین، شکرگزاری خود را نشان می‌دهم و مانند آب که برنده و کارآمد می‌شود، در صحنه زندگی‌ام به تلاش ادامه می‌دهم.

برداشت: یک سرو خوش قامت در آغوش من بود و نالهٔ پرنده‌ای چون قمری، غم و اندوه مرا دور کرد.

برداشت: داشتن امید به آزادی، اما نمی‌دانستم که چقدر تلاش و جست‌وجو، مرا به آتش مشکلات نزدیک خواهد کرد.

برداشت: چشمان آسمان از اصل انسانیت خالی است، مثل اینکه وقتی امید و نیرویی نداشته باشم، سبزه‌ای هم نخواهد بود.