غزل شمارهٔ ۱۶۳

برداشت: پرده تاریکی نمی‌تواند دید مرا بپوشاند، چرا که شمع معطر بیداری من در این شبستان روشن است.

برداشت: اگر ستاره‌ها بتوانند صبح را خاموش کنند، می‌توانم زخم‌های عمیق دل خود را نیز ترمیم کنم.

برداشت: چشم‌های شیران در میدان نبرد، به دعا و حمایت نیرویی قوی نیاز دارد و من از اشک‌های گرم چشمانم هیچ نگرانی ندارم.

برداشت: دامن معصومان نیازی به شستشو ندارد، زیرا اشک‌های شبنم چشمانشان، شوری در باغ زندگی من به وجود می‌آورد.

برداشت: هر حبابی به خاطر گناه، به گل تبدیل می‌شود و در عوض، دریاچه‌ی رحمت به دلیل بخشندگی پاک می‌شود، مانند اینکه دامان مرا شستشو می‌دهد.

برداشت: از بدشانسی کمی غمگینم، زیرا مانند موجی که در دل شب باعث می‌شود اوراق پراکنده و بی‌نظم شوند، زندگی‌ام هم پریشان و آشفته است.

برداشت: شاعر به این معنا اشاره دارد که دلش از افکار و نگرانی‌ها رهایی یافته است. کسی که برای عشق یا احساساتش فداکاری کرده، در نهایت به آرامش و سامان خواهد رسید.