غزل شمارهٔ ۱۵۸

برداشت: بهار باعث شد که عشق در دل من شوق و هیجان به وجود آورد، مانند بلبل که در بهار می‌خواند. حالا قلمم برای نوشتن احساسات دیوانگی‌ام به خاطر عشق مانند چوب گلی شده است.

برداشت: صحبت کودکان، دیوانه را به یاد باغ و بهار می‌اندازد، در حالی که دامن او پر از سنگ است، اما دامن من پر از گل است.

برداشت: در حالی که ذهنم مشوش است و احساساتی در درونم دارم، از تنوع و زیبایی طبیعت لذت می‌برم. چشمه‌های زندگی و شادی به‌طور پنهانی در دل زیبایی‌های اطرافم وجود دارند و من را به وجد می‌آورند.

برداشت: بعضی از افراد با عجله و شتاب از کنار ما می‌روند، اما آنها که با آرامش و خوش‌رویی می‌آیند، از مشکلات و چالش‌های زندگی مانند سیل بهار، چیزی نمی‌گویند و به مانند پلی محکم در کنار ما هستند.

برداشت: پای طاوس از پر طاوس جدا نیست و تنها چیزی که از آن به جا می‌ماند، خرده‌های گل و خار است. به عبارت دیگر، زیبایی و تجمل یک موجود، همیشه با خطرات و ناراحتی‌ها نیز همراه است و نمی‌توان از زینت‌ها بدون آسیب و رنج بهره‌مند شد.

برداشت: خواب من هرچند سنگین و عمیق است، اما نوشیدن شراب مرا به حالتی بیدار و آگاه درمی‌آورد.

برداشت: گل مانند شبنم، زیبایی‌اش را از دید من پنهان نمی‌کند و با خود به باغ گل‌ها می‌برد، بلبل همیشه در دل من جا دارد.

برداشت: شراب رنگین و زیبا کافی است، دیگر نیازی نیست که من به جستجوی جام ملایم و دلتنگی بپردازم.