غزل شمارهٔ ۱۵۵

برداشت: بوی او قبل از اینکه به مشامم برسد، مرا از حال می‌برد. جز حسرت چیزی نصیبم نشده و نگاه کردن به صورتش برایم مایه ننگ است.

برداشت: وقتی به خیال او فکر می‌کنم، نمی‌توانم به خودم اجازه دهم که به او نگاه کنم، زیرا چشمانم از شدت علاقه و هیجان به او، ترسیده و فراری هستند.

برداشت: در دل ابر سیاه، امید بارش باران وجود دارد و من از چروک ابروی او به اندازه یک سر مو هم ترسی ندارم.

برداشت: اگر بتوانم مانند مژگان، زبان‌های بسیاری پیدا کنم، اما باز هم مانند مردمک چشم که لب‌هایش را می‌زند، نمی‌توانم سخن بگویم. چشم او تمام حرف‌ها را به من منتقل می‌کند.

برداشت: هر چه از نصیحت و اندرز می‌شنوم، دل به راه راست می‌افتد، اما با این حال، دلجویان و محبت‌های او باعث می‌شوند که از آن راه به دور شوم.

برداشت: پیچ و تاب من ناشی از قد و زلف اوست. انگار که دستانم به دور کمرش پیچیده‌اند، هر یک از موهای او برای من جاذبه‌ای دارد.

برداشت: در روزهای پاییزی، شادی و خوشی من آماده است و به همان گونه که سرو در کوی معشوق می‌ایستد، من نیز با شوق و انتظار در آنجا قرار گرفته‌ام.

برداشت: با وجود اینکه او دل سنگینی دارد و بارها به زمین افتاده است، هنوز هم دل من بی‌تابی می‌کند و به سمت او می‌رود.

برداشت: اگر چشم‌هایم حیران شوند، به خاطر زلفی است که از سر تا پای من را فرا گرفته است. صائب، من هرگز از تماشای چهره‌اش سیر نخواهم شد.