غزل شمارهٔ ۱۵۱

برداشت: دل من به جایی دیگر می‌رود و زندگی‌ام را تغییر می‌دهد؛ همچنین تقدیر و سرنوشتم از وضع فعلی‌ام جدا می‌شود.

برداشت: از عمر من تنها در تنبیه و سختی گذشته است، به نظر می‌رسد که زمان برنامه‌ای برای برگزاری محفل دیگری برای من دارد.

برداشت: هرچند به ظاهر خود را دیوانه و عاشق نشان می‌دهم و به سمت عشق رفته‌ام، اما در واقع تنها پرده‌ای از دل من وجود دارد و چیز دیگری مرا همراهی نمی‌کند.

برداشت: عشق مانند برقی است که تخم وجود من را سوزانده و به همین دلیل، زارع هر لحظه در زمین جدیدی از من می‌کارد.

برداشت: هر چه می‌گذرانم در این دریا، نگاه کردن به جز غبار یتیمی که در ساحل مانده، چیزی نمی‌بینم.

برداشت: چشم من از دیدن دنیا سیر شده است و هر لحظه به خاطر طمع، تقاضای کمک از دیگران می‌کند.

برداشت: هرجا که بروم، مثل سایه‌ام، در آباد و خراب، جز فروتنی و تسلیم در برابر سرنوشتم چیز دیگری نمی‌بینم.

برداشت: با وجود اینکه قلبم از درد عشق بسیار رنج می‌کشد، ای کاش در سینه‌ام هزار دل دیگر بود تا بتوانم این درد را با آن‌ها تحمل کنم.