غزل شمارهٔ ۱۴۹

برداشت: هرچند که چهره‌ام در این فصل شبیه خزان است و حالتی زرد دارد، اما در عمق دل و در درونم، بهاری وجود دارد که مانند عطر خوش عنبر است.

برداشت: هر بار که آرزویی در دل دارم، آن را به آتش می‌افروز‌م. این آتش هیچ دودی ندارد، اما این نقص مثل مجمر (محل سوختن) برای من است.

برداشت: جوهره و ذات من مانند زره‌ای زیر لباس، در دل صاف و پاک من پنهان است و به همین دلیل، ارزش و گوهری که دارم به خوبی قابل مشاهده نیست.

برداشت: سیر کردن چشم به زیبایی‌ها، نعمتی بزرگ‌تر از هر چیز دیگری است. بر سر سفره وجود، بی‌نیاز از هر چیز دیگر، آب این گوهر هم جزیی از آن زیبایی است.

برداشت: روشنایی خورشید در پشت کدورت‌ها و زنگارهای زندگی من پنهان شده است و با تلاشی مشابه صیقل زدن، به چشمان بسته‌ام روشنی می‌بخشد.

برداشت: با وجود اینکه مانند شبنمی در این گلزار بی‌کس و تنها افتاده‌ام، باغبان از دامن گل برای من زیرپایی می‌سازد.

برداشت: به خاطر سرمای بی‌مهری که از نسیم بهار احساس کردم، حالا مانند لاله‌ای در جام، باده‌ام از خون مرده پر شده است.

برداشت: آتش وجود من به سنگ سختی آسیب زده و آن کس که به سادگی از من دوری می‌کند، در واقع به خاکستر شدم و خود را در چیزهای بی‌ارزش می‌پوشاند.

برداشت: اگر غفلت و بی‌توجهی‌ام تمام شود، می‌توانم آرامش و خواب عمیق را با اشیای قیمتی چون الماس تجربه کنم، به طوری که در بستر زندگی‌ام اثر بگذارند.

برداشت: اگر بخواهیم جزئی نگر باشیم، باید توجه داشته باشیم که هر جزئی از وجود معانی عمیق و گوناگونی در خود دارد، به‌طوریکه هر نقطه و جزئی می‌تواند دنیایی از مفهوم را در بر بگیرد.