غزل شمارهٔ ۱۲۱

برداشت: در بهار، روحیه خوب و شاداب به من احساس خوشبختی می‌دهد، همچنین داشتن تواضع و فروتنی در محیط امن و آرام زندگی‌ام مرا خوشحال می‌کند.

برداشت: تا چه حد از شوق و شادی تحت تاثیر قرار گرفتم که درگیر چالش‌های زندگی، هنوز از حال و هوای خوب و آرامش ذهنی لذت می‌برم.

برداشت: اگر آسمان با درد و غم مرا زمین‌گیر کند، بهتر است که حداقل از بهار سلامتی بهره‌مند باشم و سرسبز و شاداب بمانم.

برداشت: تا وقتی که سبویی بر دوش دارم و مشغول لذت‌بردن از زندگی هستم، از غم و درد رهایی دارم. نوشیدن مِی در حالی که زیر بار آسایش و خوشی هستم، باعث تسکین من می‌شود.

برداشت: صبح روز قیامت شور و هیجانی در دنیا به وجود می‌آید و در حالی که آسمان هنوز امیدوار است که حالتی خوب و آرامش‌بخش به من بدهد.

برداشت: باید بابت زنجیرهای دیوانگی که به گردن من افتاده، سپاسگزار باشم. مدتی است که در امنیت و آسایش خود را حبس کرده‌ام.

برداشت: صائب اهل درد نیست و در میان همه افرادی که در رنج و درد به سر می‌برند، او به خاطر داشتن یک جام، شرمنده از آرامش و سلامت خود است.