غزل شمارهٔ ۱۲۰

برداشت: عشق با محبت خود وجود من را زنده کرده و به من انرژی داده است، به طوری که آهوان به رغم تمام تلاش‌ها، نمیتوانند مرا از نگاه صیاد دور کنند.

برداشت: هرچند من مانند غنچه‌ای خاموش هستم و حرفی نمی‌زنم، اما عطر و صفای گل درباره‌ام سخن می‌گوید و فریاد درونی‌ام را بازگو می‌کند.

برداشت: کارها را کارفرما به زیبایی و جذابیت می‌دهد، در غیر این صورت تلاش من مانند جوی شیر زنّاری است که هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: صیاد به دنبال شکار لاغر است، ولی خود شکار به قدری ضعیف و بی‌پناه است که از پهلوی خود نیاز به دام و کمند ندارد. به عبارتی دیگر، شکار از صیاد قوی‌تر شده و نیازی به فریب خوردن ندارد.

برداشت: کاش قطره‌ای از اشک در چشمانش وجود داشت؛ همان‌طور که در تیغ جلاد، آب و زرق‌وبرق است.

برداشت: تحمل من در شرایط بی‌قراری به شدت زیاد است و اگر این صبر نبود، در نهایت دچار مشکل می‌شدم و نتیجه‌اش را می‌دیدم.

برداشت: از روی ادب ساکت هستم، وگرنه در هر زمینه‌ای، جایگاه من از استاد بالاتر است.