غزل شمارهٔ ۱۱۹

برداشت: محبوب من همیشه در نزدیکی‌ام است و فاصله‌ای بین ما وجود ندارد، چرا که نگاه من به او مانند پیراهنی است که یعقوب بر تن داشت و به عشقش دچار بود.

برداشت: بوی پیراهنی که از یوسف مانده، در جانم جا خوش کرده است و من شکایت از دوری او ندارم، چون یعقوب هم همین احساس را داشت.

برداشت: کعبهٔ مقصود نمایانگر هدفی است که در آغوش محرم حلقه‌ای قرار دارد و همواره از کسی که به دنبالش است، جدا نمی‌شود. مطلوب من همیشه در دسترس و نزدیک است.

برداشت: تحمل من در دشواری‌ها بسیار زیاد است و مانند سایه بید نازک و شکننده‌ای، زخم‌های دردناک را احساس می‌کند. ایوبِ من، به معنای صبر و استقامت در برابر سختی‌ها، به این وضعیت اشاره دارد.

برداشت: این امکان ندارد که شبنم را با رنگ و بو شناساند؛ این جذبه‌ای که من را به خود می‌کشاند، از دنیای بالاست.

برداشت: زیبایی او همچون گل، زیبا و مشهود است، اما شرم و حیا مانند یک پیراهن چاک‌دار، مانع از نمایان شدن کامل آن می‌شود و من را در خفا نگه می‌دارد.

برداشت: اگر زخم تازه‌ای را تحت فشار قرار دهی، خون رحم از آن فوران می‌کند. اگر تو به دیوار نوشته‌ای نگاهی کنی، این خون به جوش می‌آید.

برداشت: کسی که محبوب من است، در حالی که با من دوستی می‌کند، با من عداوت می‌ورزد و به من آسیب می‌زند.

برداشت: تنهایی و بی‌حالی‌های زیبا چهره‌ام را فقط با خون خودم می‌توانم پر کنم؛ وگرنه برایم اهمیتی ندارد که روز قیامت چه خواهد شد، چون آنچه می‌خواهم متفاوت است.

برداشت: گفتم که زیبایی او از دل‌نوشته‌ها و خطوط نوشته شده‌اش نمایان می‌شود، اما از این حجاب و پرده‌ای که ناشی از شرم است، من همچنان پنهان و محجوب مانده‌ام.