غزل شمارهٔ ۱۱۵

برداشت: من دشنام را بر خود راحت و لذت‌بخش کرده‌ام و در حالی که به موفقیت نرسیده‌ام، زیبایی و جذابیت انتظاراتم را دیده‌ام.

برداشت: بهتر است به بی‌ادبان پاسخ ندهی و سکوت کنیم، زیرا صحبت کردن با کسانی که بی‌فکری می‌کنند، کافی نیست.

برداشت: اگر می‌خواهی زندگی‌ات شیرین باشد، باید به فکر رضایت دیگران باشی، زیرا همیشه آن‌هایی که ناکام مانده‌اند، زندگی تلخی خواهند داشت.

برداشت: نقش موم و شعله هیچ‌گاه نمی‌تواند به درستی با هم قرار بگیرد؛ بنابراین، برای مقابله با تأثیرات و تغییرات روزگار، باید از چیزی محکم مانند فولاد استفاده کرد.

برداشت: در این بیت، شاعر به زیبایی و خواص لعل (گوهر) اشاره دارد که به واسطه بوسه‌ای جان می‌گیرد و جان خود را از آن می‌گیرد. سوالی مطرح می‌شود که چه کسی می‌تواند به یاد صائب، شاعر نا شناخته و گمنام، این زیبایی را به او بازگرداند؟ در واقع، این جمله نشان‌دهنده تنهایی و عدم شناخته شدن صائب است و خواستار توجه و یادآوری او است.