غزل شمارهٔ ۱۱۴

برداشت: دل افسرده کسی که خودکامه است، هیچ فرقی با برگ‌های خام ندارد؛ رنگ و ظاهر او فقط نشان‌دهنده وضعیت ناپخته و نارسش است.

برداشت: چشم‌هایی که چیزی ندارند، چه ارزشی می‌تواند در روی زمین داشته باشد؟ زمین خاکی نمی‌تواند نیازهای دلخواه و سیر کردن چشم یک دام را برآورده کند.

برداشت: هر کسی که از بدی‌ها و مشکلات روزگار غافل باشد، به سادگی نام و نشانی از خود را می‌پذیرد، مانند عقیق که به خاطر سادگی‌اش جلب توجه می‌کند.

برداشت: خواسته‌های نابه‌جا و بی‌مورد من باعث شد که از نعمت عشق محروم شوم و کریم و سخاوتمند به خواسته‌های نیازمندان پاسخ نمی‌دهد.

برداشت: عارفان با پاک کردن دل از چیزهای دنیوی و بی‌ارزش، آن را مانند یک بوم سفید کرده‌اند. در این شرایط، هر عیب و نقص مثل رد و نشانی بر لباس احرام می‌ماند که نشان‌دهنده ناپاکی است.

برداشت: نصیحت‌کننده از بیهوده‌گویی و از دست دادن اعتبارش ناراحت است و بوی خون از فریاد پرنده‌ای که در وقت نامناسب آواز می‌خواند به مشام می‌رسد.

برداشت: تلخی و ناکامی‌های کسانی که بدشانس هستند، با بهبود وضعیتشان تغییر نمی‌کند و تنها نمک می‌تواند بر تلخی بادام تاثیر بگذارد.

برداشت: زاهدان که در گوشه‌ نشسته‌اند و به خاکساری مشغولند، در واقع در دل خود به فکر شکار دل‌های مردم هستند. این نوع زندگی آن‌ها پوششی است برای فریب دادن دیگران و به دام انداختن آن‌ها.

برداشت: اگر کسی با مردم خوب باشد، جدا شدن از آن‌ها دشوار است. زندان، به مانند دامن صحرا، برای صیدهای رام که با افراد خوب ارتباط دارند، تنگ و سخت است.