غزل شمارهٔ ۱۱۲

برداشت: بلبلِ خودخواه به دلیل آتش عشقش، هیچ نتیجه‌ای جز ناامیدی از آبی که به آن می‌نگرد، نمی‌گیرد.

برداشت: صورت زیبا و درخشان خورشید باید محافظتی داشته باشد، زیرا شب جمعه نوعی نیل است که چشم‌زخم‌ها و آسیب‌های روزگار را می‌زداید.

برداشت: عشق عمیق و سوزان باید دل‌های غمگین را زنده کند، مانند خورشید تابانی که میوه‌های نارس را به پختگی می‌رساند.

برداشت: هیچ چیزی نمی‌تواند شیرینی و لطافت کلام کسی را کاهش دهد، همان‌طور که بادام در شکر غوطه‌ور می‌شود و طعم آن را بهتر می‌کند.

برداشت: زمانی که آتش در جانم نمی‌لرزد از ترس عدم، به دلیل دیدن پایان خود در نقطه آغاز وجودم.

برداشت: چنگ انداختن به کم‌توانان کار اهل قدرت نیست. در قفس، شیر وحشی‌ای وجود دارد که خطرناک و خون‌خوار است.

برداشت: وقتی صبح روشن شد، از خواب غفلت بیدار شو تا پیش از اینکه به مرگ نزدیک شوی، لباس احرام را به تن کنی.